Το παρκέ βυθίζεται στη σιωπή με το "αντίο" του Παναγιώτη... (το μπάσκετ θρηνεί)

 

Υπάρχουν στιγμές που το μπάσκετ σωπαίνει. Που τα γήπεδα, συνήθως γεμάτα φωνές, παλμό και όνειρα, βαραίνουν από μια σιωπή που δεν αντέχεται. Ο αδόκητος χαμός του Παναγιώτη Κρέτση, μέσα στο ίδιο το παιχνίδι, εκεί όπου χτυπά η καρδιά του αθλητισμού, μας αφήνει όλους άφωνους.

Ένας νέος άνθρωπος, ένα παιδί των γηπέδων, έφυγε φορώντας τη φανέλα του. Κάνοντας αυτό που αγαπούσε. Και ίσως αυτό κάνει την απώλεια ακόμα πιο σκληρή. Ο αθλητισμός, που μαθαίνει τη ζωή, τη μάχη και την υπέρβαση, βρέθηκε αντιμέτωπος με το πιο άδικο και αμείλικτο αποτέλεσμα. 

Η είδηση πάγωσε την μπασκετική κοινότητα της Αττικής. Παίκτες, προπονητές, διαιτητές, παράγοντες, φίλαθλοι. Όλοι ένιωσαν το ίδιο βάρος. Γιατί όταν φεύγει ένας αθλητής την ώρα του αγώνα, δεν αφορά μόνο την ομάδα του. Αφορά όλους μας. Αφορά την ίδια την ψυχή του αθλήματος.

Η απόφαση της Ε.Σ.Κ.Α. για λεπτό σιγής, για αναβολή αγώνων, για θεσμική παρουσία στο τελευταίο αντίο, δεν είναι τυπικές κινήσεις. Είναι μια σιωπηλή αγκαλιά. Μια υπενθύμιση ότι πίσω από τα σκορ, τις βαθμολογίες και τα προγράμματα, υπάρχουν άνθρωποι. Υπάρχουν οικογένειες. Υπάρχουν παιδιά που ονειρεύονται, παίζουν και ζουν μέσα στα γήπεδα.

Το κενό που αφήνει ο Παναγιώτης είναι δυσαναπλήρωτο. Στα αποδυτήρια, στο παρκέ, στις κερκίδες. Κυρίως όμως στις καρδιές όσων τον γνώρισαν και όσων τον είδαν απλώς να αγωνίζεται. Γιατί σε τέτοιες στιγμές, όλοι γινόμαστε μια ομάδα.

Στους γονείς, στους οικείους του, στους συμπαίκτες και στους προπονητές του Ρουφ 80, δεν υπάρχουν λόγια παρηγοριάς που να αρκούν.

Καλό ταξίδι Παναγιώτη. Το μπάσκετ δεν θα σε ξεχάσει...