Το παρασκήνιο της σύγκρουσης ΕΣΚΑΝΑ - ΕΟΚ και η ομηρία σωματείων, υπαλλήλων

Αποκλειστικό ρεπορτάζ στους G.L.: Η διαμάχη ΕΟΚ και ΕΣΚΑΝΑ, το μπλόκο στις προκηρύξεις 2026-27, τα παράβολα και η κατάργηση των αναπτυξιακών κριτηρίων

 

Το ημερολόγιο δείχνει 6 Αυγούστου, και στα διοικητικά γραφεία του ελληνικού μπάσκετ οι θερμοκρασίες χτυπούν κόκκινο. Στο επίκεντρο βρίσκεται μια πρωτοφανής θεσμική σύγκρουση ανάμεσα στην ΕΟΚ και την ΕΣΚΑΝΑ, με προεκτάσεις και στην ΕΣΚΑΣΕ, η οποία απειλεί να τινάξει στον αέρα τον προγραμματισμό της νέας αγωνιστικής περιόδου 2026-27.

Όπως προκύπτει από το ρεπορτάζ, η Ομοσπονδία εφαρμόζει μια στρατηγική οικονομικής πίεσης προς την Ένωση Νότιας Αττικής, προκαλώντας εύλογα ερωτήματα στα σωματεία της δύναμής της. Τα τρία μέτωπα της διαμάχης:

1. Ξεκινάμε με το μπλόκο στις προκηρύξεις. Η ΕΟΚ αρνείται να εγκρίνει τις προκηρύξεις των πρωταθλημάτων Α΄, Β΄, Γ΄ Ανδρών και Α΄ Γυναικών, προβάλλοντας ως αιτιολογία τα παράβολα συμμετοχής. Το παράδοξο; Τα παράβολα της ΕΣΚΑΝΑ παραμένουν καθηλωμένα στα περσινά επίπεδα, αισθητά χαμηλότερα από άλλες Ενώσεις. Ακόμη πληρέστερη είναι η εικόνα στα αναπτυξιακά πρωταθλήματα και το Κύπελλο, όπου, αν και δεν προβλέπεται κανένα παράβολο, οι προκηρύξεις παραμένουν ομοίως «παγωμένες».
   
   
   
2. Συνεχίσουμε στην οικονομική παράλυση και αμφισβήτηση λογαριασμών: Σωματεία της ΕΣΚΑΝΑ λαμβάνουν οδηγίες, μέσω εγγράφων και προφορικών ειδοποιήσεων, να μην καταβάλλουν τις συνδρομές τους στον επίσημο λογαριασμό της Ένωσης. Την ίδια στιγμή, οι θεσμοθετημένες επιχορηγήσεις προς την Ένωση καθυστερούν δραματικά, με αποτέλεσμα να παραμένουν σε εκκρεμότητα δεδουλευμένα απολυμένων υπαλλήλων και τρέχοντα λειτουργικά έξοδα. Παράλληλα, τα κονδύλια των 27.000 ευρώ που είχαν εξαγγελθεί στο Παλαιό Φάληρο τον Μάιο παραμένουν μετέωρα, χωρίς σαφή κατεύθυνση για την απόδοσή τους.
   
   
3. Ολοκληρώνουμε με τη χαλάρωση των αναπτυξιακών κριτηρίων: Το τελειωτικό χτύπημα έρχεται με την κατάργηση της υποχρεωτικότητας διατήρησης αναπτυξιακών τμημάτων για τη συμμετοχή των ανδρικών και γυναικείων ομάδων στα πρωταθλήματα, καθώς και την εξάλειψη της ποινής αφαιρέσεως δύο βαθμών.

Η τακτική αυτή οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια τα σωματεία σε απόγνωση, αδυνατώντας να δηλώσουν συμμετοχή και να σχεδιάσουν τη χρονιά. Η διοικητική επιβολή δεν μπορεί να υποκαθιστά το καταστατικό και την αυτονομία των Ενώσεων. Όσο τα σωματεία σιωπούν μπροστά σε αυτή την ιδιότυπη ομηρία, η ευθύνη για την υποβάθμιση του αθλήματος μετατοπίζεται και σε αυτά.