Ομολογία για τη διαιτητική αποτυχία της διοίκησης Λιόλιου!!!

Η ομολογία Λιόλιου για την έλλειψη διαιτητών στα τοπικά, οι απομακρύνσεις των έμπειρων δασκάλων, οι αμοιβές πείνας και το παρασκήνιο του ελέγχου...

 

Βγήκε στη συνέντευξη των "6" χαμογελαστός ο πρόεδρος της ΕΟΚ να μας αραδιάσει τα ποσοστά της επιτυχίας του. Το 40% των ομάδων στις εθνικές κατηγορίες, λέει, βλέπει τεράστια βελτίωση στη διαιτησία. Άρα, το υπόλοιπο 60% τι βλέπει, κύριε πρόεδρε; Μήπως σκοτάδι; Και αμέσως μετά πέταξε και τη μεγάλη ανακάλυψη: στα τοπικά, λέει, έχουμε θέμα ποσότητας. Δεν βγαίνουν πια διαιτητές. Δεν υπάρχουν παιδιά να πάρουν τη σφυρίχτρα.

Κάνει τον ανήξερο ο Βαγγέλης Λιόλιος. Σαν να φύτρωσε το πρόβλημα από μόνο του μια μέρα στα παρκέ. Και αναρωτιόμαστε: Ποιος πίεσε ασφυκτικά στις Ενώσεις για να ξηλώσει τα μέλη των τοπικών ΚΕΔ; Άνθρωποι με δεκαετίες στα γήπεδα, με κύρος και ρόλο πραγματικού δασκάλου, πετάχτηκαν έξω μέσα σε μια νύχτα. Στη θέση τους κάθισαν κατά συντριπτική πλειοψηφία πρόσωπα με μηδαμινή διαιτητική διαδρομή, "πιόνια" που το μόνο που ξέρουν είναι να υπακούουν κεντρικά. Το ίδιο βιολί παίχτηκε και στους συνδέσμους. Πιέσεις, μεθοδεύσεις, αλλαγές προεδρείων για να τοποθετηθούν ημέτεροι χωρίς καμία υπόσταση στις τοπικές κοινωνίες. Αυτοί οι σύνδεσμοι υποτίθεται πως θα έκαναν σχολές και θα τραβούσαν νέα παιδιά στον χώρο. Με ποιους επικεφαλής; Με αυτούς που δεν τους ξέρει ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας τους;

Δεν σταμάτησε εκεί το έργο. Έκοψαν μαχαίρι τους διαιτητές άνω των 50 ετών από τα τοπικά πρωταθλήματα. Αντί να έχεις τον μπαρουτοκαπνισμένο βετεράνο να μπαίνει στο γήπεδο, να δίνει την εμπειρία του στο ματς και να καθοδηγεί τον πιτσιρικά που κάνει τα πρώτα του βήματα, τον έστειλαν σπίτι του. Αποτέλεσμα; Οι σύνδεσμοι φυλλορρόησαν, μίκρυναν σε μια νύχτα και τα νέα παιδιά έμειναν ολότελα απροστάτευτα να τα βγάλουν πέρα στο χάος των τοπικών κατηγοριών. Και σαν να μην έφτανε αυτό, φόρτωσαν το οικοδόμημα με το περίφημο πείραμα των Youth Referees, μια τρύπα στο νερό που απλώς αποτελείωσε ό,τι είχε απομείνει όρθιο από σοβαρή εκπαιδευτική διαδικασία.

Και πάμε στο παραδάκι, γιατί εκεί γελάει ο κάθε πικραμένος. Για ποιο κίνητρο μιλάμε όταν στην Α τοπική κατηγορία του μπάσκετ η αποζημίωση είναι 18 με 20 ευρώ, την ώρα που στο ποδόσφαιρο παίρνουν ένα πενηντάρικο; Στα παιδικοεφηβικά δίνουν ένα δεκάρικο για να πάει το παιδί να ακούσει τα εξ αμάξης από τον κάθε παλαβό γονιό στην κερκίδα, ενώ στο αντίστοιχο ποδοσφαιρικό ματσάκι η ταρίφα γράφει 25 ευρώ.

Ποιο παιδί θα πάει να μπλέξει; Ποιος λογικός άνθρωπος θα φάει τα νιάτα και το στομάχι του για ψίχουλα, μέσα σε ένα σύστημα που διέλυσε τους δασκάλους του; Η αλήθεια είναι μία, όσο κι αν πασχίζουν να την κρύψουν. Το αφεντικό της ΕΟΚ δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για την παραγωγή και το μέλλον. Ο στόχος από την πρώτη μέρα ήταν ένας και ξεκάθαρος: ο καθολικός έλεγχος της διαιτησίας, από το πρώτο σφύριγμα στο τελευταίο ανοιχτό γήπεδο μέχρι τον τελικό της Basket League. Όλα τα υπόλοιπα περί έλλειψης ενδιαφέροντος είναι απλώς φτηνές δικαιολογίες για να σκεπάσουν τα συντρίμμια που οι ίδιοι δημιούργησαν.