Ο Β. Λιόλιος αναζητείται... Τα μέλη της ΕΟΚ ακόμα περιμένουν την εξωστρέφεια...

Γιατί ο Ευάγγελος Λιόλιος κρύφτηκε πίσω από την ΚΑΕ Προμηθέας και επέλεξε την κατά μέτωπο σύγκρουση με τον Βρούτση.

 

Βγήκε η ανακοίνωση από την Πάτρα. Μεγάλα λόγια, βαρύγδουπες εκφράσεις και η γνωστή σάλτσα που ταΐζουν το κοινό όταν θέλουν να θολώσουν τα νερά. Η εταιρεία μίλησε. Το μαγαζί έκανε τη δουλειά του. Ο ίδιος ο άνθρωπος όμως, ο άρχοντας του ελληνικού μπάσκετ, πού είναι; Άφαντος. Ούτε λέξη. Γιατί έβαλε την ομάδα μπροστά και ο ίδιος "κρύφτηκε"; Να ξέρουμε τι λέμε. Στην πιάτσα όταν ένας ισχυρός παράγοντας κερδίζει μια καθαρή, κρυστάλλινη νίκη στα δικαστήρια, βγαίνει πρώτος στο μπαλκόνι. Μια εκκωφαντική σιωπή για την ουσία και μια ξαφνική επίθεση προς πάσα κατεύθυνση.

Ο Ευάγγελος Λιόλιος δεν τόλμησε να βάλει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του κάτω από κανένα πανηγυρικό κείμενο για τη λεγόμενη δικαίωση. Γιατί άραγε; Μήπως επειδή ξέρει πολύ καλά τι γράφει εκείνο το χαρτί του Διοικητικού Πρωτοδικείου; Ξέρει ότι μια προσωρινή διαταγή δεν είναι τίτλος τιμής, ούτε καθαρίζει το τοπίο, ούτε του δίνει πίσω τη χαμένη αξιοπιστία. Αντί να βγει ως πρόεδρος όλων των Ελλήνων και να μιλήσει με στοιχεία για την ταμπακιέρα, προτίμησε να στήσει καβγά με την πολιτική ηγεσία. Τα έβαλε με τον Γιάννη Βρούτση. Πέταξε τη μπάλα στην εξέδρα για να ασχολείται ο κοσμάκης με υπουργούς, κυβερνήσεις και πολιτικές κόντρες, αντί να κοιτάξει τι πραγματικά συμβαίνει στα σπλάχνα του αθλήματος.

Κλασικό κόλπο του παρασκηνίου. Όταν σε στριμώχνουν στα σχοινιά και τα χαρτιά σου είναι λειψά, δεν ανοίγεις διάλογο για τους κανονισμούς. Επιτίθεσαι στον διαιτητή του αγώνα ή στον υπουργό για να παραστήσεις το θύμα μιας σκοτεινής δίωξης. Έτσι χτίζεται το αφήγημα του διωκόμενου παράγοντα που τάχα πολεμάει το σύστημα. Ποιο σύστημα όμως; Αυτό που ο ίδιος εκπροσωπεί και υπηρετεί από την πρώτη μέρα που κάθισε στην καρέκλα της ομοσπονδίας. Η ΚΑΕ Προμηθέας χρησιμοποιείται ως ασπίδα προστασίας, σαν ένα βολικό άλλοθι για να μη δώσει ο ίδιος καθαρές εξηγήσεις για τις πράξεις του, τα ασυμβίβαστα και τις αποφάσεις που έφεραν το άθλημα σε αυτό το κατάντημα.

Αν είχε στα χέρια του αληθινή δικαίωση, θα έκανε σημαία την απόφαση. Θα τη διάβαζε λέξη προς λέξη στα κανάλια. Όμως η διαφάνεια για την οποία κόπτονταν κάποτε πήγε περίπατο. Έμειναν μόνο οι κραυγές, η πόλωση και ο φόβος μπροστά στην πραγματική αλήθεια. Το παιχνίδι χόντρυνε επικίνδυνα και τα προσχήματα έπεσαν οριστικά στο παρκέ.