Πέντε Έλληνες στη Euroleague: Εξαγωγή τεχνογνωσίας ή άλλοθι για την εγχώρια γύμνια;

Τι σημαίνει πραγματικά η παρουσία 5 Ελλήνων διαιτητών στη Euroleague; Υπέρ, κατά και η σκληρή σύγκρουση με την ελληνική πραγματικότητα.

 

Υπάρχει μια βολική συνήθεια σε αυτόν τον τόπο να μετράμε τα κουκκιά μας στην Ευρώπη και να πανηγυρίζουμε σαν να κατακτήσαμε την κορυφή του κόσμου, επειδή κάποιοι δικοί μας άνθρωποι κατάφεραν να χωρέσουν στις κλειστές λίστες της Euroleague. Η είδηση ότι πέντε Έλληνες διαιτητές, από τον εμπειρότατο Ιωάννη Φούφη μέχρι τους νεότερους εκπροσώπους της σφυρίχτρας, απαρτίζουν μια ισχυρή πεντάδα στα ευρωπαϊκά παρκέ, πλασάρεται από τα επίσημα χείλη ως αδιάψευστο τεκμήριο ότι η ελληνική διαιτησία είναι στο υψηλότερο σημείο. Είναι όμως έτσι; 

Τα υπέρ αυτής της υπόθεσης είναι πέρα για πέρα ορατά σε όποιον δεν εθελοτυφλεί. Η παρουσία Ελλήνων διαιτητών στο κορυφαίο επίπεδο αποδεικνύει ότι η τεχνογνωσία, το ταλέντο και η σκληρή δουλειά που έκαναν σε αυτομικό επίπεδο. Υπάρχουν όμως και οι άνθρωποι που τους πίστεψαν. Στις περιπτώσεις των Τσαρούχα, Πιτσίλκα, Τσιμπούρη το πρόσωπο ήταν το ίδιο άτομο: ο Κ. Ταβουλαρέας. Στην περίπτωση του Τηγάνη ρόλο έπαιξε και ο Θ. Βιδάλης. Και οι 5 διαιτητές που σφυρίζουν στην Euroleage είναι επιλογή της διοίκησης Βασιλακόπουλου...

Επί θητείας του Χρήστου Χριστοδούλου στην Euroleague επιλέχθηκαν δύο Έλληνες διαιτητές, οι Τηγάνης, Τσιμπούρης και έγινε πρόταση σε έναν ακόμη: τον Αγραφιώτη, ο οποίος αρνήθηκε...

Από την άλλη πλευρά, τα κατά είναι αυτά που καίνε τα σωθικά του ελληνικού μπάσκετ. Δημιουργείται μια τεράστια, κραυγαλέα στρέβλωση. Οι ίδιοι διαιτητές που απολαμβάνουν τον σεβασμό και την καταξίωση στην Ευρώπη, όταν επιστρέφουν στα ελληνικά γήπεδα της GBL μετατρέπονται σε στόχο λαϊκών δικαστηρίων, ανακοινώσεων διαμαρτυρίας και αμφισβήτησης. Το γεγονός ότι η ελίτ της διαιτησίας μας μεγαλουργεί εκτός συνόρων δεν καταφέρνει να γιατρέψει τις παθογένειες της εγχώριας πραγματικότητας, όπου κάθε σφύριγμα συνοδεύεται από συνομοσιολογίες και τοξικότητα.

Η επιτυχία των πέντε δεν μπορεί να λειτουργεί ως άλλοθι για τη σήψη της βάσης. Όσο η ευρωπαϊκή καταξίωση χρησιμοποιείται για να κρύψουμε τα χάλια του εγχώριου παρασκηνίου, το άθλημα θα παραμένει δέσμιο των μικροσυμφερόντων. Οι Έλληνες διαιτητές αποδεικνύουν ότι αξίζουν τα πάντα, αλλά το σύστημα μέσα στο οποίο καλούνται να διευθύνουν εντός των τειχών μοιάζει ανίκανο να ακολουθήσει το βήμα τους... Διότι πολύ απλά τους επιβάλλουν το βηματισμό...