Τι συμβαίνει στον σύνδεσμο διαιτητών Αθήνας; (στραβός είναι ο γιαλός ή οι 3 λόγοι που στραβά αρμενίζουν;)

 

 

Κάτι δεν κολλάει... Κι όταν στη διαιτησία κάτι δεν κολλάει, αργά ή γρήγορα γίνεται θέμα συζήτησης στα τραπεζάκια, στα τηλέφωνα και στα παρκέ. Το τελευταίο σαββατοκύριακο, λοιπόν, θα περάσει αφήνοντας πίσω του ένα παράδοξο που δύσκολα περνά απαρατήρητο. Ούτε ένας διαιτητής από το Διοικητικό Συμβούλιο του Συνδέσμου Διαιτητών Αθήνας δεν ορίστηκε σε αγώνα!!!

Ούτε ένας. Σε έναν σύνδεσμο που είναι μακράν ο πολυπληθέστερος της χώρας, με παρουσία σε όλες τις κατηγορίες, με εμπειρία, γνώση και πρόσωπα πρώτης γραμμής. Κι όμως, σιωπή. Όχι στις δηλώσεις, αλλά στους ορισμούς.

Είναι σύμπτωση; Δύσκολα. Είναι τυχαίο; Ακόμα δυσκολότερα. Κι εδώ αρχίζουν τα ερωτηματικά, αυτά που δεν γράφονται εύκολα σε επίσημες ανακοινώσεις αλλά ψιθυρίζονται δυνατά στα παρασκήνια.

• Μήπως πρόκειται για ένα μήνυμα προς τον ίδιο τον σύνδεσμο; Ένα άτυπο «μέχρι εδώ» προς τον μεγαλύτερο κρίκο της αλυσίδας; Μήπως κάποιοι θέλουν να θυμίσουν ποιος κρατά το τιμόνι και ποιος απλώς βρίσκεται στο κατάστρωμα;
  
  
  
• Ή μήπως η απάντηση βρίσκεται στην έντονη διαμάχη που φέρεται να έχει ξεσπάσει το τελευταίο διάστημα ανάμεσα σε παράγοντα της διαιτησίας και τον πρόεδρο του ΣΕΔΚΑ, Μάνο Τσολάκο; Μια κόντρα που δεν είναι μυστική, δεν είναι ήπια και σίγουρα δεν είναι αδιάφορη. Σε τέτοιες περιπτώσεις, τα μηνύματα σπάνια δίνονται με λόγια. Συνήθως δίνονται με απουσίες. Μην λησμονείτε ότι βρίσκεται χαμηλά στα ματς της GBL με μόλις 8, ενώ στην 14η και 15η απουσιάζει με εκκωφαντικό τρόπο...
  
  
  
• Υπάρχει, βέβαια, και το τρίτο σενάριο. Εκείνο που λέει πως κάποια μέλη του ΔΣ έχουν πάρει «ψηλά τον αμανέ». Πως αντί για σφυρίχτρα κρατούν… ραβασάκια. Πως η θέση στο συμβούλιο έγινε πιο βαριά από την παρουσία στο γήπεδο. Αν ισχύει, τότε το πρόβλημα δεν είναι ποιος ορίζει, αλλά ποιος ξεχνά από πού ξεκίνησε.

Τι απ’ όλα ισχύει; Κανείς δεν θα το παραδεχτεί ανοιχτά. Κανείς δεν θα το γράψει σε χαρτί με υπογραφή. Όμως η διαιτησία έχει έναν τρόπο να βγάζει την αλήθεια στο φως. Με τον χρόνο. Και ο χρόνος, ως γνωστόν, δεν σφυρίζει ποτέ λάθος.