Η μεγάλη αδυναμία των διαιτητών στους αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος...

Στην κρίσιμη καμπή ενός αγώνα, εκεί όπου η μπάλα «καίει» και οι σφυγμοί χτυπούν κόκκινο, ο διαιτητής καλείται να είναι ο ψύχραιμος εγγυητής της δικαιοσύνης. Ωστόσο, ολοένα και συχνότερα, γινόμαστε μάρτυρες μιας ανησυχητικής τάσης: η τεχνική ποινή, από έσχατο μέσο επιβολής της τάξης, μετατρέπεται σε ένα εργαλείο επιβολής ισχύος που συχνά προδίδει την αδυναμία του άρχοντα του αγώνα να διαχειριστεί την ψυχολογία του παρκέ.

Η «ευκολία» ως ένδειξη έλλειψης ελέγχου

Αναλύοντας τις αναμετρήσεις του περασμένου Σαββατοκύριακου, παρατηρούμε μια σειρά από αποφάσεις που εγείρουν ερωτήματα. Στο παιχνίδι Μαρούσι - Καρδίτσα, οι τεχνικές ποινές στους King και Πάππας για διαμαρτυρία και flopping αντίστοιχα, δείχνουν μια αυστηρότητα που συχνά «κόβει» τον ρυθμό του παιχνιδιού. Το ίδιο συνέβη και στο Μύκονος - Άρης, όπου η διπλή τεχνική ποινή για μια «κοκορομαχία», φαίνεται να είναι η εύκολη λύση για να κλείσει μια ένταση χωρίς πραγματική διαχείριση των πρωταγωνιστών.

Όταν ένας διαιτητής καταφεύγει αμέσως στην τεχνική ποινή, όπως στις περιπτώσεις του Άρης και ΑΕΚ, ουσιαστικά δηλώνει αδυναμία να επικοινωνήσει με τον αθλητή. 

Η τεχνική ποινή στα τελευταία λεπτά δεν είναι απλώς μια παρατήρηση αλλά μια απόφαση που μπορεί να αλλοιώσει τις ισορροπίες και να διαμορφώσει το τελικό αποτέλεσμα. Ένας σπουδαίος διαιτητής ξέρει πότε να «ακούει» και πότε να προσπερνά μια ένταση για το καλό του αθλήματος. Όταν το σφύριγμα γίνεται αυτοσκοπός, τότε ο διαιτητής παύει να είναι ο άνθρωπος που θα απονείμει δικαιοσύνη και γίνεται ο αρνητικός πρωταγωνιστής του.