Ο Τίγρης και οι ...χελώνες της διαιτησίας

 

Οι δηλώσεις του Βαγγέλη Αλεξανδρή μετά τον αγώνα Προμηθέας Πάτρας – Άρης έφεραν στο προσκήνιο, για ακόμη μία φορά, το ζήτημα της δημόσιας κριτικής προς τη διαιτησία και τα όρια που αυτή οφείλει να έχει. Ο έμπειρος προπονητής και μία από τις πλέον αναγνωρίσιμες μορφές του ελληνικού μπάσκετ, εξέφρασε έντονα τη δυσαρέσκειά του για τη διαιτησία της Βάσως Τσαρούχα, χρησιμοποιώντας χαρακτηρισμούς που προκάλεσαν συζητήσεις και αντιδράσεις.

Σε αγωνιστικό επίπεδο, είναι σαφές ότι οι δηλώσεις του Αλεξανδρή πηγάζουν από την αίσθηση αδικίας που συχνά συνοδεύει ένα αποτέλεσμα, πολύ περισσότερο σ' έναν αγώνα υψηλής έντασης όπως αυτό. Η πίεση και η συναισθηματική φόρτιση συχνά οδηγούν πολλές φορές σε σκληρές τοποθετήσεις, οι οποίες αντικατοπτρίζουν περισσότερο το κλίμα της στιγμής παρά μια ψύχραιμη αποτίμηση της διαιτησίας στο σύνολό της.

Ωστόσο, σε θεσμικό επίπεδο, οι συγκεκριμένες δηλώσεις ξεπερνούν την κλασική αγωνιστική κριτική. Η αναφορά σε προσωπικούς χαρακτηρισμούς και η αμφισβήτηση προθέσεων μετατοπίζουν τη συζήτηση από το αν έγιναν σωστά ή λανθασμένα σφυρίγματα, στο κατά πόσο ο δημόσιος λόγος μπορεί να στοχοποιεί πρόσωπα. Κι αν συμβεί αυτό, τότε τι πρέπει να κάνουν άμεσα και αποτελεσματικά οι:

• ΕΟΚ...
• ΟΔΚΕ...
• ΕΣΑΚΕ...
• ΣΕΔΚΑ

Σε ένα περιβάλλον ήδη φορτισμένο, τέτοιες τοποθετήσεις ενισχύουν την πόλωση και δυσκολεύουν τον διάλογο γύρω από τη βελτίωση της διαιτησίας. Για τη διαιτησία συνολικά, το περιστατικό αναδεικνύει τη διαρκή ανάγκη προστασίας των διαιτητών αλλά και διαφάνειας στη διαδικασία αξιολόγησής τους. Η κριτική είναι θεμιτή όταν βασίζεται σε φάσεις και κανονισμούς, όχι όταν προσωποποιείται. Και εδώ η ΕΟΚ και η ΟΔΚΕ έχει αποτύχει οικτρά...

Οι δηλώσεις του Βαγγέλη Αλεξανδρή, ανεξάρτητα από την πρόθεσή τους, υπενθυμίζουν ότι στο σύγχρονο μπάσκετ ο λόγος των πρωταγωνιστών ή των ανθρώπων με επιρροή όπως είναι ο "τίγρης", έχει βαρύτητα. Και αυτή η βαρύτητα απαιτεί μέτρο, ακρίβεια και ευθύνη, ώστε η συζήτηση να οδηγεί σε ουσία και όχι σε περαιτέρω ένταση.