Ο Ref: Τα τραγελαφικά της ελληνικής διαιτησίας!!! (ο παρατηρητής που δεν είδε αλλά τιμώρησε...)

 

Στη διαιτησία του ελληνικού μπάσκετ υπάρχει μια παλιά αλήθεια. Όταν αρχίζουν να μιλούν οι ίδιοι οι άνθρωποι του χώρου, τότε καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καλά. Και το τελευταίο διάστημα, πίσω από κλειστές πόρτες, τα μικρόφωνα πιάνουν μια κουβέντα που δεν θυμίζει απλώς γκρίνια. Θυμίζει αγανάκτηση.

Η βασική κατηγορία που ακούγεται είναι βαριά: «Με βαριά καρδιά πάμε να σφυρίξουμε στα παιχνίδια». Όχι ως υπερβολή της στιγμής, αλλά ως περιγραφή μιας πραγματικότητας που, σύμφωνα με πολλούς παλιούς, έχει γίνει κανόνας. Οι σημερινοί διαιτητές, υποστηρίζουν, ότι όχι μόνο δεν εκπαιδεύονται όπως παλιά, αλλά και η σφυρίχτρα τους είναι βαριά. Εδώ ο Γιώργος Πουρσανίδης αλλά και ο ταλαντούχος Γιάννης Τσιμπούρης δεν είδαν 2 αντιαθλητικά φάουλ στην ίδια φάση. Γίνεται;

Δεν υπάρχει δάσκαλος εντός και εκτός παιχνιδιού, δεν υπάρχει καθοδήγηση, δεν υπάρχει η αυστηρή σχολή που κάποτε έφτιαχνε προσωπικότητες με σφυρίχτρα. 

Κάποτε ο νέος διαιτητής φοβόταν τον παλιό γιατί ήξερε ότι θα τον διορθώσει. Σήμερα, όπως λέγεται με μια δόση πικρού χιούμορ, «ο καθένας κοιτάει να σώσει τον εαυτό του». 

Το αποτέλεσμα φαίνεται στο παρκέ. Παίκτες που κάνουν τέσσερα βήματα και το παιχνίδι συνεχίζεται σαν να μην συνέβη τίποτα. Επιθετικά φάουλ που μοιάζουν με σπρώξιμο σε λαϊκή αγορά και παρ’ όλα αυτά περνούν απαρατήρητα. Και το περίφημο flopping, που στη θεωρία τιμωρείται αλλά στην πράξη αντιμετωπίζεται σαν αστικός μύθος.

Χαρακτηριστικό περιστατικό, όμως, που περιγράφεται έχει σχεδόν κωμική διάσταση. Διαιτητής, πριν δώσει τεχνική ποινή, πηγαίνει να ρωτήσει τον πρώτο διαιτητή. Όχι για διευκρίνιση φάσης. Για να πάρει θάρρος. Αν το μπάσκετ είχε υποτίτλους, εκείνη τη στιγμή θα έγραφε απλά «εγκρίνεται;».

Στο παρασκήνιο της διοίκησης τα πράγματα δεν ακούγονται καλύτερα. Ο Στέλιος Κουκουλεκίδης περιγράφεται ειρωνικά ως «δημόσιος υπάλληλος», ένας άνθρωπος που απλώς ακολουθεί εντολές για να παραμείνει στη θέση του. Ο Πηλοΐδης, από την άλλη, όπως λένε οι γνωρίζοντες, βρέθηκε εκτός βασικών ορισμών και περιορίζεται στην Α1 Γυναικών, με αρκετούς να μιλούν για καθαρό παραγκωνισμό. Είναι έτσι; Έτσι, τουλάχιστον, ακούγεται έντονα...

Οι παρατηρητές, τέλος, βρίσκονται κι αυτοί στο επίκεντρο. Καταγγέλλεται ότι λειτουργούν συχνά με οδηγίες από την ΚΕΔ, από τον Κορομηλά και τον Ρήγα. Το παράδειγμα έμπειρου και πρωτοκλασάτου παρατηρητή είναι χαρακτηριστικό. Την προηγούμενη αγωνιστική παρακολούθησε παιχνίδια της Elite League που ήταν ντέρμπι.Στα αποδυτήρια δεν έγινε καμία παρατήρηση για μια επίμαχη φάση. Η τιμωρία όμως ήρθε αργότερα. Όταν δόθηκε, όπως λένε, το σχετικό σήμα.

Και μέσα σε όλα αυτά υπάρχει και η ανθρώπινη διάσταση. Ένας νεαρός διαιτητής που περιμένει να διευθύνει αγώνα, αλλά είτε μένει εκτός ορισμών, είτε δεν παίζει στην κατηγορία του. Πως το έλεγε ο Βαγγέλης Λιόλιος: "Μη δω παιδί να κλαίει..." Προφανώς, μιλούσε για τα άλλα παιδιά... Η συμβουλή μας προς τα παιδιά είναι απλή: «Η διαιτησία δεν είναι ζωή». Το είπαν, άλλωστε, δεκάδες παιδιά που αποχώρησαν τα τελευταία χρόνια από την ελληνική διαιτησία και με ένα αίσθημα ανακούφισης, είπαν: "Ευτυχώς φύγαμε..." 

Ίσως να είναι η πιο ειλικρινής φράση που ακούστηκε σε αυτή τη συζήτηση. Γιατί στο ελληνικό μπάσκετ, πολλές φορές η σφυρίχτρα ακούγεται δυνατά. Αλλά η αλήθεια ψιθυρίζεται.

Ο Ref