Τα social media σχόλια που εκθέτουν θεσμούς και πρόσωπα... (η ειρωνεία στο Instagram και η εκκωφαντική σιωπή)

Τα ειρωνικά σχόλια πρώην μέλους της ΚΕΔ στα social media, το μπούμερανγκ και τα κρίσιμα ερωτήματα για τα πειθαρχικά όργανα της διαιτησίας.

 

Στο διαρκώς δοκιμαζόμενο χώρο της ελληνικής διαιτησίας μπάσκετ, το κύρος δεν διασφαλίζεται μόνο εντός των τεσσάρων γραμμών του παρκέ. Εξασφαλίζεται και από τη δημόσια συμπεριφορά των ανθρώπων που κατέχουν ή κατείχαν θέσεις ευθύνης. Η πρόσφατη δραστηριότητα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ενός προσώπου που διετέλεσε πρώην μέλος της ΚΕΔ Χίου ενώ είναι και πατέρας εν ενεργεία διαιτητή, ανοίγει εκ νέου τη συζήτηση γύρω από τα όρια της σοβαρότητας και της δεοντολογίας.

Για όσους δεν γνωρίζουν αναφερόμαστε στον Γιάννη Λουκαράκη εκ Χίου, ο οποίος επέλεξε να σχολιάσει με απροκάλυπτα ειρωνικό ύφος κάτω από ανάρτηση αθλητικής ιστοσελίδας, προκαλώντας μια άμεση και σκληρή απάντηση από το μέσο που γρήγορα μετατράπηκε σε μπούμερανγκ. Όταν ένα στέλεχος που έχει διατελέσει σε κορυφαίο θεσμικό ρόλο σε τοπικο επίπεδο συμμετέχει σε διαδικτυακές αντιπαραθέσεις επιπέδου καφενείου, το ζήτημα παύει να είναι προσωπικό. Πρόκειται για πλήρη υποβάθμιση του θεσμικού αποτυπώματος που οφείλει να συνοδεύει κάθε παράγοντα της διαιτησίας, ακόμη και μετά την αποχώρησή του από τα επίσημα αξιώματα.

Αναρωτιόμαστε, εν προκειμένω, τι παράδειγμα μεταδίδεται στους νεότερους διαιτητές όταν βλέπουν έμπειρους παράγοντες να επιδίδονται σε τέτοιες πρακτικές; Αν ένα αντίστοιχο στέλεχος από την Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη έκανε κάτι παρόμοιο, οι αντιδράσεις θα ήταν ακαριαίες. Στην προκειμένη περίπτωση, η αδράνεια δημιουργεί σοβαρά ερωτήματα. Θα παρέμβει άραγε ο Σύνδεσμος Διαιτητών Χίου για να ζητήσει εξηγήσεις, ή το θέμα θα θεωρηθεί ασήμαντο;

Το ερώτημα αγγίζει απευθείας και τα ανώτερα κλιμάκια. Η Επιτροπή Δεοντολογίας ΕΟΚ και η ΟΔΚΕ οφείλουν να εξετάσουν εάν τέτοιες συμπεριφορές ευτελίζουν το άθλημα και την αξιοπιστία του σώματος. Τι θέση παίρνουν οι επικεφαλής όπως ο Στέλιος Κουκουλεκίδης και ο Κώστας Μπούσιας αλλά και τα υπόλοιπα επιτελικά στελέχη της διαιτησίας μπροστά σε αυτή την απροκάλυπτη έκθεση;

Η επιλεκτική ευαισθησία αποτελεί τη μεγαλύτερη παθογένεια της ελληνικής διαιτησίας. Όταν οι παραβάσεις κρίνονται με βάση τις δημόσιες σχέσεις ή το κατά πόσο κάποιος θεωρείται αρεστός στους διοικούντες, το μήνυμα που στέλνεται είναι καταστροφικό. Η διαφάνεια και η πειθαρχία δεν μπορούν να εφαρμόζονται α λα καρτ. Δείτε τι γράφτηκε: