Το κόλπο του Λιόλιου και οι 10 όροι για να σπάσει η ομηρία στη διαιτησία

Το παρασκήνιο πίσω από τη συνάντηση της ΕΟΚ, οι λόγοι της απουσίας και το πακέτο θεσμικών απαιτήσεων των σωματείων για να σπάσει το καθεστώς της ΚΕΔ.

 

Μας δουλεύουν ψιλό γαζί. Στήνει ο Βαγγέλης Λιόλιος μια ωραία μάζωξη στο νέο γραφείο του, μοιράζει προσκλήσεις για δήθεν διάλογο για το καλό του μπάσκετ, κι από πίσω το μαγαζί δουλεύει όπως ακριβώς ήταν στημένο. Στα σκοτεινά. Στα αδιάφανα. Δεν κατάλαβα. Περίμενε κανείς σοβαρός άνθρωπος ότι θα πήγαινε ο Παναθηναϊκός να νομιμοποιήσει το θέατρο σκιών; Να καθίσει στο ίδιο τραπέζι για να βγάλουν αναμνηστικές φωτογραφίες και την ίδια ώρα η Κεντρική Επιτροπή Διαιτησίας να παραμένει ένα απροσπέλαστο φέουδο;

Αυτά είναι κόλπα για να τσιμπάνε οι αφελείς. Το παιχνίδι είναι ολότελα στημένο από την αρχή. Σου λέει ο άλλος, ελάτε να μιλήσουμε γενικώς και αορίστως. Ο σοβαρός πρόεδρος όταν στέλνει προσκλήσεις για συνάντηση, επισυνάπτει και την ατζέντα. Να έχουν ένα μπούσουλα οι επαγγελματίες παράγοντες και να προτείνουν κάτι κι αυτοί που βάζουν το χρήμα.  

Τι είπε όμως, ο πρόεδρος; Τους λέει, ελάτε να μιλήσουμε, αλλά τα κλειδιά της διαιτησίας θα τα κρατάω εγώ στο συρτάρι. Μέχρι να δούμε αν και πότε θα υπάρξει επαγγελματική διαιτησία, η εξουσία μοιράζεται πίσω από ερμητικά κλειστές πόρτες. Αν τα σωματεία θέλουν πραγματικά καθαρό πρωτάθλημα και όχι δημόσιες σχέσεις, δεν έχουν παρά να βάλουν το μαχαίρι στο κόκκαλο. Με συγκεκριμένους, σκληρούς όρους που κόβουν τον αέρα στο παρασκήνιο.

Πρώτο και κύριο, τέρμα τα μυστικά συμβούλια. Φυσική παρουσία εκπροσώπων των ομάδων σε κάθε συνεδρίαση της επιτροπής. Να βλέπουν ποιος μιλάει, τι προτείνει και πώς διαλέγει. Δεύτερον, να εφαρμοστεί επιτέλους ο αθλητικός νόμος. Η παρουσία εκπροσώπου της ΟΔΚΕ είναι υποχρεωτική από το κράτος, αλλά την έχουν διαγράψει μονοκοντυλιά από τότε που ανέλαβε πρόεδρος ο Κώστας Μπούσιας. Ποιος αποφάσισε να πετάξει τον νόμο στα σκουπίδια;

Και πάμε παρακάτω. Κανένας απολύτως παράγοντας της ομοσπονδίας μέσα στην αίθουσα. Έξω όλοι οι παρατρεχάμενοι. Αν θέλουν αξιοπιστία, επιστροφή τώρα στη διαδικασία της κλήρωσης. Τέρμα οι βολικοί ορισμοί του σκοταδιού όπου επιλέγονται οι αρεστοί και εξαφανίζονται οι ανεπιθύμητοι. Ειδικά για τα κρίσιμα ντέρμπι, η κλήρωση να γίνεται από διπλάσιο ή τριπλάσιο αριθμό διαιτητών, για να μην μπορεί κανένα χέρι να σημαδέψει την τράπουλα.

Δεν σταματάμε εδώ. Ο κόσμος και οι ομάδες πρέπει να ξέρουν ποιος τιμωρείται και γιατί. Δημόσια ανακοίνωση των ποινών ή επίσημη ενημέρωση στα όργανα, όχι συγκάλυψη κάτω από το χαλί. Ταυτόχρονα, οι πρωτογενείς εκθέσεις των παρατηρητών να πηγαίνουν απευθείας στον ΕΣΑΚΕ για να λαμβάνει γνώση η κάθε ενδιαφερόμενη ομάδα. Όχι φιλτραρισμένα χαρτιά και προφορικά σούσουρα. Πλήρης διαφάνεια στη βαθμολογία και στη διαβάθμιση αξιολόγησης των ρέφερι.

Για να τελειώνει το παραμύθι, απαιτούνται θεσμικές εγγυήσεις λειτουργίας. Οι αποφάσεις να παίρνονται με αυστηρή απαρτία τριών μελών στην πενταμελή επιτροπή και δύο στην τριμελή, με υποχρεωτική τήρηση πρακτικών για κάθε λέξη που ακούγεται. Όλα καταγεγραμμένα, όλα στο φως. Όποιος αρνείται αυτά τα αυτονόητα μέτρα, απλώς ομολογεί ότι προτιμά τον έλεγχο από την καθαρότητα. Τα υπόλοιπα είναι ευχολόγια του αέρα για να περνάει η ώρα και να μένει ανέγγιχτο το καθεστώς.