Αν ήμουν ο αφανής ιδιοκτήτης στην ΚΑΕ: Όλη αλήθεια πίσω από το πιστοποιητικό...

Τι κρύβεται πίσω από το μπλόκο της ΕΕΑ και το παρασκήνιο της GBL.

 

Ρητορικό είναι το ερώτημα: τι θα έκανα αν βρισκόμουν στη θέση εκείνου που τραβάει τα νήματα στα παρασκήνια, εκείνου δηλαδή που διοικεί χωρίς να φαίνεται και αποφασίζει χωρίς να υπογράφει. Πρωτίστως, θα κοιταζόμουν στον καθρέφτη και θα αναρωτιόμουν πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η αυταπάτη ότι τα γραφειοκρατικά τρικ ξεγελούν τους πάντες. Μια ΚΑΕ βρίσκεται στα σχοινιά όχι επειδή ξαφνικά ξέχασε να παίζει μπάσκετ, αλλά διότι η Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού αποφάσισε να ψάξει αυτό που όλοι ήξεραν αλλά κανείς δεν τολμούσε να ξεστομίσει. Όταν η πραγματική διοίκηση και ο ουσιαστικός έλεγχος διαφέρουν από αυτό που δείχνει το μητρώο μετόχων, το σύστημα αργά ή γρήγορα θα ζητήσει τον λογαριασμό με τόκο.

Η ιστορία με το πιστοποιητικό συμμετοχής στην GBL είναι η σύγκρουση ανάμεσα στην αλήθεια της καθημερινότητας και το βελούδινο ψέμα των χαρτιών. Μπορεί ένας παράγοντας να αποχώρησε τυπικά από το προσκήνιο, όμως η σκιά του παραμένει βαριά σε κάθε απόφαση, σε κάθε πληρωμή, σε κάθε κίνηση της ΚΑΕ. Και μην εκπλαγείτε στο μέλλον αν διαπιστώσουμε ότι άνθρωποι αναμιγνύονται ενεργά σε θέματα που δεν τους πέφτει ο λόγος...

Εδώ ακριβώς βρίσκεται η παγίδα. Οι νόμοι και οι επιτροπές δεν χορηγούν άδειες με βάση το συναίσθημα ή την προσφορά ενός ανθρώπου στο άθλημα, αλλά με βάση τη στεγνή, απρόσωπη νομιμότητα.

Η αλήθεια είναι πως το ελληνικό μπάσκετ έχει χορτάσει από παράγοντες που θέλουν το καρπούζι και το μαχαίρι δικά τους, χωρίς όμως να θέλουν τις υπογραφές και τα ποινικά μητρώα να συνοδεύουν τις πράξεις τους. Ο αφανής ιδιοκτήτης απολαμβάνει την εξουσία, αλλά όταν έρχεται η ώρα της κρίσης, αφήνει την ομάδα να κρέμεται από μια κλωστή. Τα τρία σενάρια του άρθρου 61 του κανονισμού δεν αστειεύονται. Είτε μιλάμε για μηδενική συμμετοχή είτε για βαριές αφαιρέσεις βαθμών από την πρώτη μέρα, το τίμημα της αλαζονείας το πληρώνει ο σύλλογος και ο κόσμος του.

Αν ήμουν στη θέση του, θα έβαζα τέλος στο κρυφτούλι. Ή θα έβγαινα μπροστά ανοιχτά αναλαμβάνοντας πλήρως θεσμικά το βάρος, ή θα τραβιόμουν πραγματικά, αφήνοντας την ομάδα να αναπνεύσει καθαρό αέρα. Το ελληνικό μπάσκετ δεν έχει ανάγκη από σκιές και παραγοντικές αυταπάτες. Θέλει καθαρές κουβέντες, ανοιχτά χαρτιά και ανθρώπους που δεν φοβούνται να βάλουν την υπογραφή τους εκεί που πέφτουν οι ευθύνες.