B. Τσαρούχα και 56χρονος οπαδός: Η μεγάλη πλάνη με τις οπαδικές ταυτότητες

Η δικογραφία για τις αναρτήσεις κατά της Βάσως Τσαρούχα και η υποκρισία γύρω από τις ευθύνες των ομάδων για την οπαδική τύφλα.

 

Σήμερα ομιλούμε σοβαρά. Έσκασε η είδηση και όλοι έπεσαν από τα σύννεφα. Σχηματίστηκε, λέει, δικογραφία σε βάρος ενός 56χρονου μετά από καταγγελία που έκανε η Βάσω Τσαρούχα για αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα. Και αμέσως έσπευσαν να κολλήσουν την ταμπέλα. Οπαδός του Παναθηναϊκού από τα βόρεια προάστια. Τι ήθελαν να πουν δηλαδή;

• Ότι δεν υπάρχουν οπαδοί στον αθλητισμό;
  
  
• Ότι αντί να γράφει ένας 20χρονος στα Τουίτερ και τα φέισμπουκ, αναρτά κείμενα ένα μεγαλοσιτιμένος;
  
  
• Ή ότι στα βόρεια προάστια είναι όλοι κυριλάτοι;  

Τι ακριβώς πρέπει να μας κάνει έκπληξη; Λες και το πρόβλημα είναι η ταυτότητα της ομάδας, του πολιτικού κόμματος, της αυτοδιοικητικής παράταξης ή η γειτονιά που μένει ο καθένας. Να ξέρουμε τι λέμε. 

Ο οπαδός δεν χρεώνεται σε καμία ομάδα. Τέρμα και τελείωσε. Ο οπαδός είναι απλά οπαδός. Δεν έχει σημασία αν είναι κόκκινος, πράσινος, κίτρινος ή με ροζ βούλες. Κάθε σύλλογος στον πλανήτη, μικρός ή μεγάλος, κουβαλάει οπαδούς. Οι μεγάλοι έχουν εκατοντάδες χιλιάδες, εκατομμύρια. Μέσα σε αυτό το ασκέρι θα βρεις τα πάντα. Από επιστήμονες επί εποχής Αργύρη Σαλιαρέλη μέχρι καθυστερημένους, από ευπρεπείς οικογενειάρχες μέχρι τύπους που ζουν για να ξερνάνε χολή. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στην πολιτική με τα κομματικά τρολ. Όταν ένας ανεγκέφαλος βρίζει ή απειλεί, ενεργεί ως τυφλός ακόλουθος της δικής του παράνοιας.

Μην ξεγελιέστε. Κάποιοι μπερδεύουν σκόπιμα τον οπαδό με τον φίλαθλο. Άσχετες έννοιες μεταξύ τους. Ο φίλαθλος αγαπάει το άθλημα, έχει κρίση, βλέπει το παιχνίδι και χειροκροτεί το θέαμα. Ο οπαδός δεν έχει καμία σχέση με αθλητισμό. Προέρχεται από το αρχαίο οπάζω, είναι ο ακόλουθος, ο υποτακτικός. Στον οπαδισμό η λογική πάει περίπατο, βγαίνει κατευθείαν νοκ άουτ. Δεν τον νοιάζει αν η ομάδα του παίζει καλά ή σέρνεται, δεν τον νοιάζει αν έγιναν διαιτητικά λάθη ή αν η σφυρίχτρα ήταν πενήντα πενήντα. Έχει φτιάξει ένα φαντασιακό εχθρό και εκεί ξεσπάει.

Ακούσατε χθες τον δημοσιογράφο Μανώλη Κωστίδη να μιλάει για τον Ερντογάν. Λέει πετυχημένα για τη δημοσιογραφία: "Η αρχή μου είναι αυτή: Εμένα δεν μου αρέσει να είμαι οπαδός. Είμαι ΑΕΚτζής αλλά δεν μου αρέσει στη δουλειά μου να είμαι οπαδός. Παρεξηγούμαι όταν μεταφέρω τις απόψεις τις τουρκικές". Και τι λέει τώρα ο Μανώλης: "Εγώ δεν θέλω να λέω τα πράγματα που θέλει να ακούσει ο τηλεθεατής, αλλά το πως σκέφτεται ο Ερντογάν".  

Δεν ξέρω αν το πιάσατε. Ο Κωστίδης, ανταποκριτής του Σκάι στην Τουρκία, ξεκαθάρισε: "Εγώ δεν είμαι οπαδός- δημοσιογράφος". Μεγάλη κουβέντα είπε τώρα και το συνέχισε: "Δεν με ενδιαφέρουν να λέω πράγματα που θα με κάνουν ήρωα της μιας ημέρας, όπως "πρόκληση". Και τελειώνει: "Όταν πάω στο γήπεδο και χάνει η ομάδα μου επειδή δεν έπαιξε, δεν θα πω ότι ευθύνεται ο διαιτητής".

Μεγάλα λόγια είναι αυτά που είπε ο Μανώλης, είτε τον συμπαθούμε, είτε όχι.  

Στο μπάσκετ η κατάσταση με τη διαιτησία έχει ξεφύγει προ πολλού. Η Βάσω Τσαρούχα βρίσκεται στο στόχαστρο εδώ και χρόνια από τις περισσότερες μεγάλες ομάδες. Τι να πρωτοθυμηθώ; Την ΑΕΚ; Τον Άρη; Τον Παναθηναϊκό; Παλαιότερα τον Ολυμπιακό; Γιατί να πρωτομιλήσουμε τώρα. Για τον Αναστόπουλο, τον Κορομηλά; Από που να αρχίσω και που να τελειώσω. Όλοι βρέθηκαν στην ίδια μοίρα απ΄όλες τις μεγάλες ομάδες.  

   

Για να ξεκαθαρίζω όμως ότι όταν η κριτική μετατρέπεται σε προσωπική στοχοποίηση και χυδαιότητα στο διαδίκτυο, εκεί τελειώνει το παιχνίδι και αρχίζει ο ποινικός νόμος. Τελεία και παύλα. 

Και επανέρχομαι στα όσα είπε ο Κωστίδης για τους οπαδούς της δημοσιογραφίας. Πολλοί απ' αυτούς θα προσπαθήσουν στο ρεπορτάζ να χρεώσουν τη συμπεριφορά του 56χρονου σε έναν ολόκληρο οργανισμό. Αν ο κάθε σύλλογος απολογούνταν για το τι γράφει στο ίντερνετ ο κάθε ανώνυμος ή επώνυμος ακόλουθός του, θα έπρεπε να κλείσουν όλα τα γήπεδα αύριο το πρωί. Ο οπαδισμός είναι αρρώστια υπαρξιακή, ανάγκη του αδύναμου ανθρώπου να ανήκει κάπου για να μην νιώθει μόνος του στον κόσμο. Αυτή την τύφλα δεν μπορεί να την επωμιστεί καμία διοίκηση. Όποιος παρανομεί, κάθεται στο σκαμνί μόνος του. Χωρίς κασκόλ, χωρίς σημαίες και χωρίς το άλλοθι της οπαδικής τύφλας...