- Η αθλητική αναγνώριση πέντε συγκεκριμένων συνδέσμων από την ΕΟΚ δεν αποτελεί διοικητική λεπτομέρεια, αλλά το πρώτο βήμα ενός σχεδίου ελέγχου και αναδιάταξης της διαιτησίας.
- Η αιφνιδιαστική ανάκληση των αναγνωρίσεων από τη ΓΓΑ και η επιβολή της σύμφωνης γνώμης της ΕΟΚ άλλαξαν τους όρους του παιχνιδιού στη μέση, αποκλείοντας συνδέσμους χωρίς θεσμική «πλάτη».
- Οι πέντε «εκλεκτοί» σύνδεσμοι καλύπτουν ακριβώς τις καταστατικές ανάγκες της ΟΔΚΕ, επιτρέποντας την αναγνώρισή της και τη διατήρηση της έδρας στην Αθήνα.
- Το παρασκηνιακό σχέδιο συγχωνεύσεων με το σύνθημα «μία Ένωση – ένας Σύνδεσμος» οδηγεί σε συγκέντρωση εξουσίας και δραστική συρρίκνωση του χάρτη της διαιτησίας.
- Το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι οργανωτικό αλλά πολιτικό: ποιοι σύνδεσμοι θα έχουν φωνή, θεσμικό ρόλο και πρόσβαση στον μηχανισμό και ποιοι θα μείνουν εκτός.
Η εικόνα που διαμορφώνεται σήμερα στον χώρο της διαιτησίας δεν είναι τυχαία ούτε αποσπασματική. Είναι αποτέλεσμα μιας αλληλουχίας αποφάσεων που, αν τις ενώσει κανείς προσεκτικά, σχηματίζουν έναν καθαρό οδικό χάρτη της ΕΟΚ για την «επόμενη μέρα». Και αυτή η επόμενη μέρα δεν θα μοιάζει σε τίποτα με το χθες.
Η αθλητική αναγνώριση πέντε συγκεκριμένων συνδέσμων από την ΕΟΚ δεν ήταν μια απλή διοικητική πράξη. Λειτούργησε ως προάγγελος. Ως το πρώτο κομμάτι ενός παζλ που οδηγεί στη συρρίκνωση των ενώσεων και, κατ’ επέκταση, των συνδέσμων διαιτητών και κριτών. Στους διαδρόμους της διαιτησίας ψιθυρίζεται εδώ και καιρό ότι η αλλαγή του καθεστώτος αναγνώρισης δεν έγινε για λόγους τάξης ή εξυγίανσης, αλλά για λόγους ελέγχου.
Μέχρι πρόσφατα, τρεις σύνδεσμοι είχαν αθλητική αναγνώριση απευθείας από τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού: Η Χαλκιδική, η Λέσβος και η Αχαΐα. Το γεγονός αυτό είχε αναφερθεί ανοιχτά από τον Κώστα Μπούσια στη Γενική Συνέλευση. Μετά τις εκλογές, όμως, το τοπίο άλλαξε απότομα. Οι αναγνωρίσεις ανακλήθηκαν εν μια νυκτί, με τη σύμφωνη γνώμη της νέας διοίκησης της ΟΔΚΕ και της ΕΟΚ. Στη θέση τους μπήκε ένας νέος όρος και συγκεκριμένα ουδεμία αναγνώριση χωρίς τη συγκατάθεση της Ομοσπονδίας.
Το αποτέλεσμα ήταν άμεσο. Η Χαλκιδική και η Μυτιλήνη έχασαν την αναγνώριση. Η Πάτρα επανήλθε μόνο αφού ξανακατέθεσε φάκελο. Και κάπως έτσι φτάσαμε στους πέντε «εκλεκτούς» συνδέσμους που πήραν την πολυπόθητη αναγνώριση από την ΕΟΚ. Αναλυτικά:
- Αχαΐα
- Ρόδος
- Κατερίνη
- Θεσσαλονίκη
- Βορειοδυτική Ελλάδα
- Πέντε σύνδεσμοι, όσοι ακριβώς απαιτούνται καταστατικά για να λειτουργήσει η ΟΔΚΕ και να εξασφαλίσει η ίδια την αναγνώρισή της από τη ΓΓΑ, διατηρώντας την έδρα στην Αθήνα.
Εδώ αρχίζει το παρασκήνιο να βαθαίνει. Το σχέδιο, όπως περιγράφεται χαμηλόφωνα αλλά επίμονα, είναι η δραστική μείωση των συνδέσμων μέσω συγχωνεύσεων, με το σύνθημα «μία Ένωση – ένας Σύνδεσμος». Στην πράξη αυτό σημαίνει συγκέντρωση εξουσίας. Η Βορειοδυτική Ελλάδα γύρω από το Αγρίνιο. Η Κεντρική Μακεδονία γύρω από την Κατερίνη. Η Θεσσαλία γύρω από τη Λάρισα. Τα νησιά με κατεύθυνση τη Ρόδο. Η Θεσσαλονίκη να απορροφά τη Χαλκιδική. Και η Αττική να οδηγείται σε έναν ενιαίο σύνδεσμο, χωρίς όμως ο ΣΕΔΚΑ να έχει προλάβει να εξασφαλίσει αναγνώριση.
Το ερώτημα που μένει δεν είναι τεχνικό. Είναι πολιτικό. Αν όντως ενεργοποιήθηκε το καταστατικό των πέντε συνδέσμων για να ελεγχθεί η Ομοσπονδία και να αποκλειστούν όσοι δεν είναι «διαχειρίσιμοι», τότε η συρρίκνωση δεν είναι παρά το μέσο. Ο στόχος είναι ο έλεγχος του χάρτη της διαιτησίας.
Ο Κώστας Μπούσιας, για να είμαστε δίκαιοι, έχει ζητήσει από όλους τους συνδέσμους να συγκεντρώσουν τα απαραίτητα έγγραφα και να τα υποβάλουν στην ΕΟΚ. Όμως η πραγματικότητα είναι σκληρή. Όταν οι όροι αλλάζουν στη μέση του παιχνιδιού, δεν παίζουν όλοι με τις ίδιες πιθανότητες.
Και έτσι, η επόμενη μέρα προμηνύεται μικρότερη σε μέγεθος, φτωχότερη σε φωνές, αλλά πιο «βολική» για όσους κρατούν το τιμόνι. Το αν αυτό θα σημάνει τάξη ή φίμωση, θα το δείξει ο χρόνος. Αλλά το ρολόι έχει ήδη αρχίσει να μετρά αντίστροφα.
.png)
Αναρτήσεις
0 Σχόλια
Καλώς ήρθατε στη Γκρίζα Ζώνη. Ο διάλογος για τη διαιτησία είναι ευπρόσδεκτος, αρκεί να γίνεται με επιχειρήματα και σεβασμό. Υβριστικά ή προσβλητικά σχόλια δεν θα εγκρίνονται.