Οι κινήσεις Ελευθεριάδη, Ντάβαρη κατά Μπούσια και ΟΔΚΕ!!! (γυρίζει μπούμερανγκ η μήνυση)

 

Η ανάρτηση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου ήταν σύντομη, σχεδόν λιτή. Κι όμως, μέσα σε λίγες γραμμές άφησε να αιωρείται η σκιά μιας υπόθεσης που δεν χωρά εύκολα στο συνηθισμένο μπασκετικό κόσμο. Μίλησε για διαιτητή, άντρα ή γυναίκα, για μια υπόθεση που έχει πάρει τον δρόμο της Δικαιοσύνης και μάλιστα σε επίπεδο κακουργήματος. Χωρίς ονόματα, χωρίς λεπτομέρειες. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η σιωπή λέει συχνά περισσότερα από τις λέξεις.

Αν ο ισχυρισμός του ιδιοκτήτη της ΚΑΕ Παναθηναϊκός είναι βάσιμος, τότε το θέμα παύει να αφορά ένα πρόσωπο. Αγγίζει ολόκληρο το οικοσύστημα της διαιτησίας. Το πρώτο ερώτημα είναι αμείλικτο. Γνώριζαν κι άλλοι; Υπήρχε ενημέρωση, φημολογία, έστω μια υποψία που έμεινε στο συρτάρι; Και αν ναι, ποιοι επέλεξαν να μη δουν, να μην ακούσουν, να μη μιλήσουν;

Εδώ ακριβώς μεταφέρεται το βάρος στις επόμενες κινήσεις των Παντελή Ελευθεριάδη και Παναγιώτη Ντάβαρη. Ο πρώην πρόεδρος και ο πρώην γενικός γραμματέας της ΟΔΚΕ φέρονται αποφασισμένοι να κινηθούν νομικά κατά του νυν διοικητικού συμβουλίου, με επίκεντρο την καταγγελία Γιαννακόπουλου. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι, αν η υπόθεση του διαιτητή φτάσει στις δικαστικές αίθουσες, η σύγκρουση νυν και πρώην διοίκησης θα είναι μετωπική. Όχι χαμηλών τόνων, όχι πίσω από κλειστές πόρτες.

Η υπερασπιστική γραμμή των πρώην στελεχών αναμένεται να είναι ξεκάθαρη. Αν υπήρχε γνώση, ενημέρωση ή υλικό που όφειλε να αξιολογηθεί από τη νέα διοίκηση και αυτό δεν έγινε, τότε η ευθύνη δεν μπορεί να μετακυλιστεί στο παρελθόν. Αντιθέτως, όπως λένε άνθρωποι που γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις, το θέμα μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ στο νυν διοικητικό συμβούλιο, το οποίο είχε θεσμική υποχρέωση να εξετάσει κάθε σοβαρή ένδειξη. "Καθαρός ουρανός, αστραπές δεν φοβάται", συνήθιζε να λέει ο παράγοντας από το Κιλκίς, ισχύει όμως και για το νέο ΔΣ;

Αν αποδειχθεί ότι υπήρχε γνώση και επιλέχθηκε η σιωπή, τότε το ζήτημα μετατρέπεται από ατομικό σε θεσμικό. Δεν μιλάμε πια για ένα πιθανό πειθαρχικό ή ποινικό ατόπημα, αλλά για αδράνεια ή συγκάλυψη. Και αυτά, σε έναν χώρο που ήδη παλεύει με την αξιοπιστία του, είναι εκρηκτικά.

Υπάρχουν και δύο ενδείξεις που αξίζουν προσοχής. Η πρώτη είναι ότι ο ή η διαιτητής, λογικά, βρίσκεται στο ανώτατο επίπεδο. Δεν θα υπήρχε λόγος για μια τόσο βαριά δημόσια αναφορά αν επρόκειτο για χαμηλότερες κατηγορίες. Η δεύτερη αφορά το timing. Δεν περνά απαρατήρητο ότι πριν από μήνες υπήρξε δικαστική απόφαση για παράδοση εγγράφων με δικαστικό κλητήρα από την προηγούμενη διοίκηση. Όπερ και εγένετο. Είναι εύλογο να αναρωτηθεί κανείς αν μέσα σε φακέλους και στοιχεία προέκυψε κάτι που μέχρι τότε δεν ήταν γνωστό.

Το πρόβλημα, αν όλα τα παραπάνω ισχύουν, είναι βαθύ. Αγγίζει το παρόν και το παρελθόν. Τον τρόπο που λειτουργούν οι θεσμοί και τα αντανακλαστικά αυτοκάθαρσης. Η ερώτηση έχει τεθεί. Και στο ελληνικό μπάσκετ, όταν τίθενται τέτοιες ερωτήσεις, η απάντηση αργά ή γρήγορα έρχεται. Το ζητούμενο είναι αν θα έρθει καθαρή.