Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ: Ο Κ. Μπούσιας και τα ευχαριστώ της ντροπής...

 

Υπάρχουν λέξεις που κουβαλούν βάρος. Κι άλλες που, όταν ειπωθούν λάθος στιγμή και για λάθος λόγο, γίνονται βαρίδι. Το «ευχαριστώ» του Κώστα Μπούσια προς την ΕΟΚ για την αναγνώριση της ΟΔΚΕ ανήκει δυστυχώς στη δεύτερη κατηγορία. Όχι επειδή η ευγένεια περισσεύει. Αλλά επειδή εδώ δεν υπήρχε τίποτα να αναγνωριστεί εκ νέου.

Η ΟΔΚΕ ήταν ήδη αναγνωρισμένη. Θεσμικά, νομικά, ιστορικά. Δεν προέκυψε στις 22 Ιανουαρίου, δεν γεννήθηκε από κάποιο γραφείο και σίγουρα δεν χρειάστηκε τη σφραγίδα της ΕΟΚ για να υπάρχει. Κι όμως, ακούσαμε ένα πανηγυρικό «ευχαριστώ», λες και μόλις άνοιξε μια πόρτα που μέχρι χθες ήταν κλειδωμένη. Σαν να χρειάστηκε άδεια για κάτι που προβλέπεται ρητά από τον αθλητικό νόμο εδώ και δεκαετίες.

Κάπου εδώ, η μνήμη κάνει το δικό της παιχνίδι. Πριν από ακριβώς 30 χρόνια, ένα άλλο «ευχαριστώ» γράφτηκε στη συλλογική συνείδηση ως συνώνυμο της ντροπής και του εθνικού εξευτελισμού. Στις 31 Ιανουαρίου 1996, λίγες ώρες μετά τα Ίμια, το κατέβασμα της σημαίας και την απώλεια ανθρώπινων ζωών, ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης ευχαρίστησε από το βήμα της Βουλής τους Αμερικανούς. Ένα «ευχαριστώ» που δεν έσβησε ποτέ.

Προφανώς, οι καταστάσεις δεν συγκρίνονται. Συγκρίνεται όμως η λογική. Το πώς ένα «ευχαριστώ» μπορεί να ειπωθεί προς τα πάνω, αντί προς τα μέσα. Πώς αντί να υπερασπιστείς έναν θεσμό, τον παρουσιάζεις περίπου ως ευεργετημένο. Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, μικραίνεις αυτό που υποτίθεται ότι εκπροσωπείς.

Η ΟΔΚΕ δεν χρειάζεται ευχαριστίες για να υπάρχει. Χρειάζεται φωνή, αξιοπρέπεια και καθαρό λόγο. Τα υπόλοιπα περισσεύουν και μένουν. Όπως κι όλα τα λάθος «ευχαριστώ»...