Τιμές και σκιές: Η βράβευση που άνοιξε παλιούς λογαριασμούς στη διαιτησία...

 

  ✦ Στη Γκρίζα Ζώνη | Με μια ματιά

🪈 Η εκδήλωση του ΣΔΚΘ είχε ξεκάθαρο συμβολισμό: μνήμη, συνέχεια και σεβασμό στη διαδρομή της διαιτησίας.

🪈 Η επιλογή των τιμώμενων προσώπων είναι πάντα πολιτική πράξη και στέλνει μήνυμα, είτε το επιδιώκει είτε όχι.

🪈 Η παρουσία του Ηλία Καφφέ στη λίστα βραβεύσεων άνοιξε εύλογα ερωτήματα για τη συλλογική μνήμη της διαιτησίας.

🪈 Δεν τιμώνται μόνο πρόσωπα, αλλά και εποχές, επιλογές και πληγές που σημάδεψαν το άθλημα.

🪈 Η διαιτησία δεν έχει ανάγκη μόνο από χειροκροτήματα, αλλά από καθαρά μηνύματα, συνέπεια και θεσμική αυτογνωσία.

Διαβάστε περισσότερα στη Γκρίζα Ζώνη:

Χύθηκε ο καφές στο σεμινάριο της ΟΔΚΕ!!! (Μπούσια λεφτά θα πάρεις ή δρόμο…)

Bravo, αυτός είναι o Καφές!!! (η κίνηση που συζητήθηκε όσο λίγες)

Ο Καφές τραβάει την προσοχή της αθλητικής κοινότητας (και όχι τυχαία…)

Όταν οι βραβεύσεις γίνονται μήνυμα και όχι απλώς τελετουργία…

Μνήμη, ευθύνη και θεσμικά όρια στη σύγχρονη διαιτησία

 

Σε μια συμβολική εκδήλωση, πραγματοποιήθηκε η κοπή της πρωτοχρονιάτικης βασιλόπιτας του ΣΔΚΘ σε αίθουσα του φουαγιέ του Δημαρχείου Θεσσαλονίκης. Η παρουσία παλαιών και νεότερων μελών έδωσε τον τόνο μιας βραδιάς που, σύμφωνα με τον πρόεδρο Ανέστη Πανταζή, είχε χαρακτήρα αναγνώρισης και συνέχειας. Όπως υπογράμμισε, το παρελθόν συναντά το παρόν και παραδίδει τη σκυτάλη στο μέλλον της διαιτησίας, τιμώντας ανθρώπους που υπηρέτησαν το άθλημα σε διαφορετικές, συχνά δύσκολες εποχές, και συνεχίζουν να το στηρίζουν με την ίδια αίσθηση ευθύνης.

Η πρόθεση ήταν ξεκάθαρη και θεμιτή. Η διαιτησία έχει ανάγκη από μνήμη, σεβασμό και ιστορική συνέχεια. Εκεί όμως που η εικόνα άρχισε να θολώνει, ήταν στη λίστα των βραβευθέντων. Ανάμεσα στα τιμώμενα πρόσωπα βρέθηκε και ο Ηλίας Καφφές, μια επιλογή που προκάλεσε εύλογα ερωτήματα και έντονο προβληματισμό σε όσους γνωρίζουν τη διαδρομή του στον χώρο του μπάσκετ.

Δεν πρόκειται για μια απλή ή ουδέτερη φιγούρα. Αντιθέτως, το όνομά του έχει συνδεθεί με περιόδους που η διαιτησία όχι μόνο δεν ενώθηκε, αλλά χωρίστηκε, δυσφημίστηκε και σε αρκετές περιπτώσεις απαξιώθηκε. Μια πορεία που άφησε πληγές, δημιούργησε αντιπαραθέσεις και άνοιξε ρήγματα τα οποία χρειάστηκαν χρόνια για να κλείσουν, αν έκλεισαν ποτέ.

Ο Ανέστης Πανταζής επέλεξε να τον τιμήσει και προφανώς είχε τους λόγους του. Οι κοινές διαδρομές και οι παλιοί αγώνες δεν ξεχνιούνται εύκολα, ιδιαίτερα σε έναν χώρο όπου οι προσωπικές σχέσεις συχνά μπλέκονται με τις θεσμικές αποφάσεις. Το ερώτημα όμως δεν σταματά εκεί. Το υπόλοιπο Διοικητικό Συμβούλιο γνώριζε άραγε τον βίο και την πολιτεία του συγκεκριμένου προσώπου στον χώρο της διαιτησίας και του μπάσκετ γενικότερα; Ο Δ. Λόρτος γνώριζε; Και αν ναι, πώς επέτρεψε να προχωρήσει μια τέτοια βράβευση χωρίς δεύτερη σκέψη;

Η διαιτησία δεν χρωστά μόνο τιμές. Χρωστά και καθαρά μηνύματα. Χρωστά συνέπεια, μνήμη και σεβασμό σε όσους πραγματικά υπηρέτησαν το άθλημα χωρίς να το τραυματίσουν. Κάθε τιμητική διάκριση δεν είναι απλώς μια πλακέτα ή ένα χειροκρότημα. Είναι θέση, στάση και μήνυμα. Και αυτά, ειδικά σήμερα, έχουν μεγαλύτερη αξία από ποτέ.