Η απομόνωση της ΟΔΚΕ και οι αναχρονιστικές διαδικασίες...

Εν μέσω μιας εποχής που απαιτεί ταχύτητα, διαφάνεια και άμεση επικοινωνία, η ηγεσία της Ο.Δ.Κ.Ε. επιλέγει να οχυρωθεί πίσω από αναχρονιστικές διαδικασίες, υψώνοντας τείχη ανάμεσα στην Ομοσπονδία και τους φυσικούς της πρωταγωνιστές: τους διαιτητές.

Με την ανακοίνωση της 25ης Φεβρουαρίου 2026, η Ομοσπονδία προβάλλει ως «εξέλιξη» την αλλαγή της ηλεκτρονικής της διεύθυνσης από την 1η Μαρτίου. Ωστόσο, πίσω από αυτή τη βιτρίνα ψηφιακής προσαρμογής, κρύβεται μια σκληρή πραγματικότητα διοικητικού συγκεντρωτισμού. Η απαίτηση για «άμεση ενημέρωση στοιχείων» μοιάζει περισσότερο με προσπάθεια ελέγχου παρά με διευκόλυνση της επικοινωνίας.

Το πλέον ανησυχητικό στοιχείο προκύπτει από την αυστηρή προειδοποίηση της Ομοσπονδίας αναφορικά με την επικοινωνία των μελών της. Η Ο.Δ.Κ.Ε. παραδέχεται ότι δέχεται «δεκάδες μηνύματα» από διαιτητές που αγωνιούν για προσωπικά ζητήματα ή αιτήματα, αλλά αντί να αφουγκραστεί τη βάση της, επιλέγει να την απομονώσει.

Με μια κίνηση που θυμίζει άλλες εποχές, η διοίκηση των κ.κ. Μπούσια και Τεφτίκη ξεκαθαρίζει ότι:

• Κάθε επικοινωνία που δεν περνά από το «φίλτρο» των Συνδέσμων θα αγνοείται επιδεικτικά.
• Τα αιτήματα των διαιτητών δεν θα πρωτοκολλούνται ούτε θα αξιολογούνται, αν δεν τηρείται η «θρησκευτική» προσήλωση στην ιεραρχία.
• Οι Σύνδεσμοι καλούνται να παίξουν τον ρόλο του «χωροφύλακα», αναλαμβάνοντας τον πειθαρχικό έλεγχο όσων τολμούν να στείλουν email απευθείας στην Ομοσπονδία.

Αντί η Ο.Δ.Κ.Ε. να αποτελεί ένα σπίτι ανοιχτό για όλους τους διαιτητές, μετατρέπεται σε έναν απρόσωπο γραφειοκρατικό μηχανισμό. Η απειλή πειθαρχικών κυρώσεων για μια απλή ηλεκτρονική επιστολή αναδεικνύει μια διοίκηση που φοβάται τον άμεσο διάλογο και προτιμά τη σιωπή των μελών της. Το ελληνικό μπάσκετ χρειάζεται διαιτητές με αυτοπεποίθηση και φωνή, όχι υποτακτικούς μιας αυστηρής και ξεπερασμένης επικοινωνιακής δομής.