Φτωχότερο από σήμερα το ελληνικό μπάσκετ!!! (ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει...)

 

Το ελληνικό μπάσκετ είναι από σήμερα φτωχότερο. Ο Γιάννης Κουτραφούρης δεν είναι πια μαζί μας. Ένα όνομα συνώνυμο του αθλήματος, μια μορφή που ταυτίστηκε με τα γήπεδα, τις ιδέες, τους αγώνες και κυρίως με το μεράκι.

Μια ζωή ολόκληρη μέσα στο παιχνίδι. Από τα ανοιχτά της δεκαετίας του ’60 στην Αθήνα, με τη φανέλα του Ζωγράφου, μέχρι τον Ναυτικό Όμιλο Καλαμάτας, και από εκεί στα γραφεία, στις συνεδριάσεις, στις διεκδικήσεις. Δεν έμεινε ποτέ θεατής. Ήταν πάντα μπροστά.

Το 1983 υπήρξε ο πρωτεργάτης της ίδρυσης της ΕΚΑΣΚΕΝΟΠ. Πρώτος και μοναδικός πρόεδρος μέχρι το 2018. Πίστεψε ότι η Πελοπόννησος μπορούσε να αποκτήσει δική της μπασκετική ταυτότητα και το απέδειξε με έργα. Δεν ήταν απλώς διοικητικός. Ήταν ο άνθρωπος που χτυπούσε πόρτες, που έπειθε, που έβαζε πλάτη.

Από το 1995 έως το 2018 υπηρέτησε και την Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Συνεργάτης του Γιώργου Βασιλακόπουλου, με καθοριστική στήριξη στα πρώτα του βήματα από τον αείμνηστο Πέτρος Καπαγέρωφ. Ήταν από εκείνους που δεν φοβήθηκαν τις ευθύνες. Κοντραρίστηκε όταν έπρεπε, στήριξε όταν έκρινε σωστό.

Το αποτύπωμά του στο αναπτυξιακό μπάσκετ είναι ανεξίτηλο. Μαζί με τον Ορέστη Αγγελίδη, επένδυσε στα παιδιά. Από αυτές τις διαδικασίες βγήκαν αθλητές όπως ο Βασίλης Σπανούλης, ο Κώστας Σλούκας και ο Κώστας Παπανικολάου. Πίστευε ότι χωρίς βάσεις δεν υπάρχει κορυφή. Και το απέδειξε.

Χάρηκε για τον Αρκαδικό όταν έφτασε στη μεγάλη κατηγορία. Πόνεσε για τις ελλείψεις σε ανθρώπους και υποδομές. Ονειρεύτηκε ένα μεγάλο κλειστό στην Καλαμάτα και πάλεψε γι’ αυτό. Μιλούσε με ρεαλισμό για το δίπολο Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός, πίστευε βαθιά στην Εθνική, στον Γιάννη Αντετοκούνμπο και στη νέα γενιά. Μα πάνω απ’ όλα πίστευε στην προπόνηση, στη δουλειά, στο μεράκι.

Ο Γιάννης Κουτραφούρης δεν υπηρέτησε απλώς το μπάσκετ. Το αγάπησε. Και όσοι τον γνώρισαν ξέρουν πως άφησε πίσω του κάτι πολύ πιο σημαντικό από τίτλους. Άφησε ήθος, παρακαταθήκη και μια σιωπηλή υπόσχεση ότι το παιχνίδι συνεχίζεται. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει