Δ. Ντικούδης: Όταν η φιλοδοξία ντύνεται με θεσμικότητα...

 

Δεν πρόκειται για μια αυθόρμητη ανάρτηση. Πρόκειται για μια συνειδητή τοποθέτηση με σαφή στόχο και αποδέκτη. Ας ξεκινήσουμε με μια ψύχραιμη επαναδιατύπωση του αρχικού νοήματος:

Μέχρι εδώ, θα μπορούσε κανείς να πει ότι πρόκειται για μια σκληρή αλλά πολιτική άποψη. Όμως δεν ήταν αυτό. Ήταν μια χυδαία, προσωπική επίθεση. Και το πρόβλημα δεν είναι μόνο το ύφος. Είναι η πρόθεση.

Ο Δήμος Ντικούδης δεν μίλησε ως ένας απλός φίλαθλος. Μίλησε ως θεσμικός παράγοντας. Ως άνθρωπος που κατέχει ρόλο μέσα στην ΕΟΚ. Ως πρόσωπο που υποτίθεται ότι υπηρετεί το σύνολο του ελληνικού μπάσκετ και όχι μια διοικητική πλευρά.

Και εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα.

Η ανάρτηση αυτή γράφτηκε πραγματικά για να στηριχθεί ο πρόεδρος της ΕΟΚ; Ή μήπως γράφτηκε για να διασφαλιστεί η επόμενη μέρα; Μήπως ήταν μια επίδειξη πίστης; Μια δήλωση νομιμοφροσύνης προς το κέντρο εξουσίας;

Όταν κάποιος εμφανίζεται βασιλικότερος του βασιλέως, δεν το κάνει από ευαισθησία. Το κάνει από φιλοδοξία συνήθως.

Αν όντως υπήρχε διάθεση θεσμικής στήριξης, θα υπήρχε μέτρο. Θα υπήρχε ψυχραιμία. Θα υπήρχε σοβαρότητα. Αντί γι’ αυτό, είδαμε έναν διοικητικό παράγοντα να κατεβαίνει στο επίπεδο του καφενείου.

Και τίθεται ένα απλό ερώτημα.

Τον Ντίνο τον ρώτησε στο θέμα της μελλοντικής υποψηφιότητας για την προεδρία;

Γιατί αν η ανάρτηση είχε στόχο την υπεράσπιση της διοίκησης, θα έπρεπε τουλάχιστον να υπάρχει συνεννόηση. Εκτός αν δεν ήταν αυτός ο στόχος.

Η αλήθεια είναι πιο απλή. Σε περιόδους αναταραχής, κάποιοι σπεύδουν να πάρουν θέση δίπλα στην εξουσία, όχι για να προστατεύσουν το άθλημα, αλλά για να κατοχυρώσουν τη δική τους πορεία μέσα σε αυτό.

Η ιστορία ενός αθλητή δεν διαγράφεται. Όμως επαναξιολογείται. Και η μετάβαση από το παρκέ στη διοίκηση απαιτεί μεγαλύτερη αυτοσυγκράτηση, όχι μικρότερη.

Όταν η δημόσια παρουσία μετατρέπεται σε εργαλείο προσωπικής στρατηγικής, τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι βαθιά θεσμικό.

Το μπάσκετ δεν χρειάζεται φρουρούς εξουσίας. Χρειάζεται ανθρώπους που στέκονται πάνω από μηχανισμούς και φιλοδοξίες.

Και αυτό κρίνεται στις στιγμές έντασης. Όχι στις φωτογραφίες του παρελθόντος.