Ανατροπή διαιτητικής λογικής: Φάουλ στο τίποτα, ανοχή στο ξύλο και βήματα που χάθηκαν...

 

Σε δύο φάσεις που ήρθαν σχεδόν κολλητά μέσα στο ίδιο παιχνίδι και συγκεκριμένα στο Βίκος Ιωαννίνων - Ψυχικό, αποτυπώθηκε με τον πιο καθαρό τρόπο το πρόβλημα που ταλαιπωρεί διαχρονικά το μπάσκετ. Η ανομοιομορφία των κριτηρίων. Στην πρώτη περίπτωση, οι διαιτητές σφύριξαν φάουλ σε μια ανεπαίσθητη επαφή, μια στιγμή που περισσότερο θύμιζε «άγγιγμα» παρά πραγματική παράβαση. Στη δεύτερη, σε φάση πολύ πιο έντονη και καθοριστική, δεν καταλογίστηκε απολύτως τίποτα. Ούτε στο φάουλ που προηγήθηκε όπου ο επιθετικός σχεδόν αγκαλιάζει τον αμυντικό, ούτε καν στα βήματα που ακολούθησαν από τον αμυντικό!!!

 

Το ζήτημα δεν είναι να απαιτεί κανείς τελειότητα. Στη διαιτησία του μπάσκετ, ειδικά με την ταχύτητα και τη φυσική επαφή που χαρακτηρίζουν το σύγχρονο παιχνίδι, θα υπάρχουν πάντα γκρίζες ζώνες. Αυτό που δεν «αντέχει» όμως το παιχνίδι είναι η ανατροπή της λογικής μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Όταν το χαμηλό επίπεδο επαφής τιμωρείται αυστηρά και, λίγο μετά, ένα σκληρό χτύπημα περνάει χωρίς σφύριγμα, η αξιοπιστία του αγώνα δέχεται πλήγμα. Ο παίκτης δεν ξέρει πια τι επιτρέπεται, ο προπονητής δεν μπορεί να προσαρμόσει τη στρατηγική του και το κοινό βλέπει ένα άθλημα χωρίς σταθερούς κανόνες, αλλά με σφυρίγματα που μοιάζουν να αλλάζουν κατά περίπτωση.

Ακόμη πιο προβληματικό είναι όταν σε μια τέτοια φάση, πέρα από το φάουλ, χάνεται και η παράβαση. Τα βήματα δεν είναι θέμα ερμηνείας, είναι ξεκάθαρο στοιχείο κανονισμού. Όταν δεν καταγράφονται, ειδικά μετά από επαφή που ήδη έπρεπε να έχει σταματήσει το παιχνίδι, δημιουργείται ένα «πακέτο» λαθών που δεν αφήνει περιθώριο για δικαιολογίες.

Η ουσία είναι μία. Ο αγώνας δεν χρειάζεται περισσότερα σφυρίγματα ή λιγότερα σφυρίγματα. Χρειάζεται ίδια γραμμή. Αν η διαιτητική τριάδα επιλέγει αυστηρό κριτήριο στην επαφή, οφείλει να το κρατήσει. Αν επιλέγει να αφήσει το παιχνίδι να κυλήσει, πρέπει να το κάνει με σταθερούς κανόνες και με καθαρό έλεγχο των σκληρών χτυπημάτων. Διαφορετικά, δεν μιλάμε για «λάθος φάση». Μιλάμε για κατάρρευση της συνέπειας, που είναι το βασικότερο θεμέλιο της διαιτησίας.