Ο Βαγγέλης Λιόλιος επέλεξε να σπάσει τη σιωπή του με τον πιο επιθετικό τρόπο που έχει επιδείξει μέχρι σήμερα. Μηνύσεις με ονόματα, αδικήμα...
Ο Βαγγέλης Λιόλιος επέλεξε να σπάσει τη σιωπή του με τον πιο επιθετικό τρόπο που έχει επιδείξει μέχρι σήμερα. Μηνύσεις με ονόματα, αδικήματα και χρονοδιάγραμμα. Η ρητορική των «σκετσάκιων» αντικαταστάθηκε από νομική επίθεση. Το ερώτημα που γεννάται αμέσως είναι ένα: αρκεί;
Κίνηση 1 — Το «Φιάσκο» που Δεν Τεκμηριώνεται
Ο πρόεδρος της ΕΟΚ χαρακτήρισε τις αποκαλύψεις της ΚΑΕ «άνθρακες ο θησαυρός» και τη συνέντευξη Τύπου του Αμαρουσίου «φιάσκο». Πρόκειται για την πιο αδύναμη κίνηση της δήλωσης. Τα SMS υπάρχουν. Η ένορκη κατάθεση Παπαθεοδώρου υπάρχει. Η ΑΠ 1141/2025 έχει ήδη κρίνει ότι τα SMS είναι νόμιμα αποδεκτά ως αποδεικτικά στοιχεία. Το «φιάσκο» είναι ισχυρισμός χωρίς αποδεικτικό αντίκρισμα και ο κόσμος που παρακολουθεί την υπόθεση το γνωρίζει.
Πως την αξιολογούμε; Νομικά κενή...
Κίνηση 2 — Μήνυση για δημοσιοποίηση προσωπικών δεδομένων
Η πιο τεχνικά ενδιαφέρουσα κίνηση. Ο Λιόλιος στοχεύει Παπαθεοδώρου, Στασινόπουλο και Ταρνατώρο για παραβίαση GDPR, αδίκημα που υπό προϋποθέσεις χαρακτηρίζεται κακούργημα. Η επιλογή δεν είναι τυχαία: αν καταφέρει να θέσει υπό αμφισβήτηση τη νομιμότητα απόκτησης και δημοσιοποίησης των SMS, δυσχεραίνει θεωρητικά το αποδεικτικό οικοδόμημα των αντιπάλων του.
Το αντεπιχείρημα όμως είναι άμεσο και ισχυρό. Σύμφωνα με την ΑΠ 1141/2025, ο Παπαθεοδώρου ως παραλήπτης είναι νόμιμος κάτοχος των μηνυμάτων με τεκμαιρόμενη συναίνεση του αποστολέα. Επιπλέον, το άρθρο 85 του Κανονισμού GDPR 2016/679 προβλέπει ρητά εξαίρεση για δημοσιογραφικούς και δημοσίου συμφέροντος σκοπούς. Και το δημόσιο συμφέρον εδώ είναι αδιαμφισβήτητο: αφορά πρόεδρο ομοσπονδίας που ασκεί θεσμική εξουσία.
Πως την αξιολόγούμε: Στην πράξη εξαιρετικά δύσκολο να ευδοκιμήσει.
Κίνηση 3 — Μήνυση κατά Στασινόπουλου για Εκβιασμό και Απειλή
Αυτή είναι η πιο εκρηκτική κίνηση και η πιο αμφίβολη χρονικά. Αν ο Λιόλιος είχε στα χέρια του τεκμηριωμένο εκβιασμό, η λογική επέβαλλε να το έχει καταθέσει πολύ πριν την έκτακτη συνέντευξη Τύπου του Αμαρουσίου. Το γεγονός ότι η ανακοίνωση γίνεται ως απάντηση σε δημόσιες κατηγορίες αδυνατίζει δραματικά την αξιοπιστία της στα μάτια τόσο της κοινής γνώμης όσο και των δικαστικών αρχών.
Ο εκβιασμός ως αδίκημα απαιτεί συγκεκριμένα αποδεικτικά στοιχεία: απαίτηση, απειλή, αιτιώδη συνάφεια. Αν αυτά υπάρχουν και είναι τεκμηριωμένα, η κίνηση αποκτά βάρος. Αν όχι, λειτουργεί αποκλειστικά ως επικοινωνιακό αντιπερισπασμός.
Πως την αξιολόγούμε; Δυνητικά πιο ισχυρή αν τεκμηριωθεί. Χρονικά ύποπτη.
Κίνηση 4 — Μηνύσεις για συκοφαντική δυσφήμιση και διασπορά ψευδών Ειδήσεων
Η αναφορά σε «άλλα πρόσωπα» χωρίς ονόματα είναι το επικοινωνιακά αδύναμο σημείο της δήλωσης. Δημιουργεί ατμόσφαιρα γενικευμένης απειλής χωρίς συγκεκριμένο νομικό στόχο. Πρακτικά, αν τα αδικήματα αυτά στοχεύουν δημοσιογράφους που δημοσιοποίησαν τις καταγγελίες, το αποδεικτικό κατώφλι είναι εξαιρετικά υψηλό.
Για να αποδειχθεί συκοφαντική δυσφήμιση πρέπει να αποδειχθεί ότι τα δημοσιευθέντα είναι ψευδή. Με τα SMS στο τραπέζι, αναλλοίωτα, ένορκα κατατεθειμένα και νομολογιακά νομιμοποιημένα, αυτή η απόδειξη είναι σχεδόν αδύνατη. Δεν μπορείς να αποδείξεις ότι κάτι είναι ψευδές όταν το ίδιο σου το μήνυμα το επιβεβαιώνει.
Πως την αξιολόγούμε; Επικοινωνιακή πίεση. Νομικά αδύνατη να ευδοκιμήσει.
Ο Λιόλιος κάνει αυτό που κάνει κάθε κατηγορούμενος που νιώθει πιεσμένος: μετατρέπεται από αμυνόμενος σε επιτιθέμενος. Η στρατηγική έχει λογική. Αν τα ΜΜΕ στρέψουν την προσοχή τους στις μηνύσεις του αντί για τα SMS του, κερδίζει χρόνο και αφήγημα.
Όμως η αντιστροφή αφηγήματος έχει ένα θεμελιώδες όριο: δεν διαγράφει τα αποδεικτικά στοιχεία.
Ο Λιόλιος πέρασε στην αντεπίθεση. Το πρόβλημα είναι ότι η αντεπίθεση γίνεται με όπλα που δεν ακυρώνουν το αρχικό πλήγμα. Και στο νομικό πεδίο, αυτό που μετράει δεν είναι ποιος επιτίθεται πρώτος. Είναι ποιος έχει τις αποδείξεις.
.webp)
COMMENTS