Κοίτα ποιος μιλάει: Ποιοι εκφοβίζουν πραγματικά τους διαιτητές...

  Βγήκε πάλι στο μεϊντάνι ο πρόεδρος της ΕΟΚ να μας κάνει μαθήματα ηθικής και νομιμότητας. Μας είπε για τοξικότητα, για παράγοντες που βρίσκ...

 

Βγήκε πάλι στο μεϊντάνι ο πρόεδρος της ΕΟΚ να μας κάνει μαθήματα ηθικής και νομιμότητας. Μας είπε για τοξικότητα, για παράγοντες που βρίσκουν άλλοθι στους διαιτητές για να καλύψουν τις αποτυχίες τους, αλλά κυρίως κόπτεται μην τυχόν και εκφοβιστεί κανένας ρέφερι. Κοίτα ποιος μιλάει. Να ξέρουμε τι λέμε και να μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας.

Το παραμύθι της προστασίας των διαιτητών είναι παλιό και πολυπαιγμένο. Μας αράδιασε ο πρόεδρος ότι η διαιτησία στην Ελλάδα είναι επαγγελματική, ότι σε διακόσιες ομοσπονδίες η επιτροπή ανήκει στο εκάστοτε μαγαζί και πως ο νόμος απαγορεύει να πάει αλλού το κουμάντο. Φοβερή ανακάλυψη. Εκείνο όμως που ξέχασε να πει ο ισχυρός άνδρας του μπάσκετ είναι ποιος στ στ’ αλήθεια ασκεί τον απόλυτο εκφοβισμό των διαιτητών. Δεν χρειάζεται να ψάξει στα γραφεία των ΚΑΕ ούτε στις δηλώσεις των προπονητών μετά τα σαραντάλεπτα. Ας κοιτάξει μέσα στο ίδιο του το σπίτι.

Το πραγματικό δράμα δεν παίζεται στις κάμερες αλλά πίσω από τις ερμητικά κλειστές πόρτες των τηλεδιασκέψεων και των απδουτηρίων. Εκεί όπου παράγοντες που λύνουν και δένουν στην Κεντρική Επιτροπή Διαιτησίας και συνεργάτες του προέδρου "στήνουν στον τοίχο" τους πάντες. Με σχόλια δηλητήριο, με υποδείξεις γεμάτες υπονοούμενα και με έναν μόνιμο φόβο που πλανάται στην ατμόσφαιρα. Αν σφυρίξεις αυτό που βλέπεις και δεν αρέσει στο ιερατείο, την επόμενη εβδομάδα απλώς πας σπίτι σου. Σε εξαφανίζουν από τους ορισμούς χωρίς καμία εξήγηση. Αυτός είναι ο πραγματικός, ο καθημερινός τρόμος που βιώνει ο Έλληνας ρέφερι.

Όλα αυτά συμβαίνουν με την πλήρη ανοχή, για να μην πούμε με τις ευλογίες, της ίδιας της διοίκησης της ομοσπονδίας. Είναι βολικό να πετάς τη μπάλα στην εξέδρα και να καταγγέλλεις γενικώς και αορίστως τη λασπολογία. Όμως το σύστημα που ελέγχει τα σφυρίγματα λειτουργεί με όρους απόλυτης εξάρτησης. Ο διαιτητής γνωρίζει πως το μέλλον του, η αξιολόγησή του και το μεροκάματο εξαρτώνται από το αν θα είναι αρεστός στους εκλεκτούς του συστήματος. Η λεγόμενη ανοχή της ΕΟΚ στις πρακτικές της επιτροπής είναι το καύσιμο που συντηρεί αυτό το καθεστώς σιωπής.

Αντί λοιπόν να παριστάνει τον αυτόκλητο υπερασπιστή των αδυνάτων, ας ασχοληθεί ο πρόεδρος με το τι λένε οι δικοί του άνθρωποι στις αναλύσεις των φάσεων. Εκεί όπου δεν υπάρχουν πρακτικά και δεν καταγράφονται φωνές. Εκεί όπου η παραμικρή απόκλιση από τη γραμμή βαφτίζεται ανικανότητα και οδηγεί στο ψυγείο. Αυτές οι κλειστές συσκέψεις φόβου είναι που τσακίζουν την ανεξαρτησία των ρέφερι και διαλύουν την αξιοπιστία του αθλήματος.

Όσο για τα μεγάλα λόγια περί νόμων και κανονισμών, τα ακούμε βερεσέ. Το παιχνίδι είναι απλό και χιλιοπαιγμένο. Κρατάς τους διαιτητές φοβισμένους και ελεγχόμενους για να έχεις τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στις ισορροπίες. Και όταν τα πράγματα ζορίζουν, βγάζεις έναν δεκάρικο κατά της τοξικότητας για να θολώσεις τα νερά. Μόνο που η πραγματικότητα φωνάζει. Οι διαιτητές δεν φοβούνται τις ανακοινώσεις των ομάδων, φοβούνται το επόμενο τηλεφώνημα από την επιτροπή.