Το μαχαίρι και το καρπούζι στην ΕΟΚ, ο λογαριασμός της διαιτησίας στις ΚΑΕ!!! (το παραμύθι της ομοφωνίας)

Το παρασκήνιο πίσω από την πρόταση Λιόλιου για τους ορισμούς διαιτησίας, το ρήγμα με τον Παναθηναϊκό και το επικοινωνιακό άλλοθι της ΕΟΚ.

Δεν υπάρχει καμία αγωνία για το κοινό καλό στο ελληνικό μπάσκετ. Να ξέρουμε τι λέμε τώρα. Όταν ακούς για ευαίσθητους τομείς, για ενωτικές εικόνες και για επενδύσεις που πρέπει να προστατευτούν, να κρατάς σχεδόν πάντα μικρό καλάθι. Ο πρόεδρος της ΕΟΚ, ο Βαγγέλης Λιόλιος, βγήκε σήμερα να μας πει ότι κατέθεσε την ίδια ακριβώς πρόταση που είχε κάνει πριν από τρία χρόνια. Και καμαρώνει γι' αυτό. Δηλαδή πέρασαν τριάντα έξι μήνες φαγωμάρας, αμφισβήτησης, κραυγών στα παρκέ και σκιών στα παρασκήνια, για να μας σερβίρουν ξαναζεσταμένο φαγητό. 

Γιατί τώρα; Σας τα έχω γράψει αυτά για το φθινόπωρο που έρχεται. Βαρύς και ασήκωτος. Ό,τι δεν μπορείτε να σκεφθείτε... χ10... 

Αν η πρόταση ήταν τόσο σωτήρια και πρωτοποριακή, γιατί έμεινε στο συρτάρι τρία ολόκληρα χρόνια; Τότε, λέει, οι ομάδες δεν ήταν έτοιμες να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Τώρα ξαφνικά ωρίμασαν. Στην πραγματικότητα, αυτό που επιδιώκει η διοίκηση της ομοσπονδίας είναι να πετάξει από πάνω της το πολιτικό και λειτουργικό κόστος. Θέλει το απόλυτο κουμάντο στους πίνακες, αλλά όταν έρχεται η στραβή και πέφτει το κράξιμο για τις σφυρίχτρες, να φταίνε οι ανώριμες ΚΑΕ που δεν τα βρίσκουν μεταξύ τους. Αυτό είναι το μεγάλο κόλπο. Το πιάσατε; 

Και έβαλε δίπλα του δύο υπαλλήλους: τον Μιχάλη Μελή και τον Ηλία Κορομηλά. Και οι δύο πληρώνονται για να παράγουν έργο. Ο μεν πρώτος πληρώνεται από τον ΕΣΑΚΕ και ο δε δεύτερος από την ΕΟΚ. Πλάκα κάνουμε τώρα; Αντί να έχει δίπλα του τους Αγγελόπουλους, τον Γιαννακόπουλο, τον Μυστακίδη και τον Σιάο, έχει τον υπάλληλο του και τον υπάλληλο του ΕΣΑΚΕ. Τι πάει να μην δεν καταλαβαίνετε;

Είσαι πρόεδρος της ΕΟΚ και ζητάς ενότητα στα διαιτητικά ζητήματα και τι κάνεις; Αντί να τοποθετήσεις δίπλα σου τους ιδιοκτήτες των ΚΑΕ, από τη μία και την ΚΕΔ-ΟΔΚΕ από την άλλη, βάζεις τον Μελή και τον Κορομηλα. Ουάου, που λένε και στο χωριό μου. Σόρι, πρόεδρε αλλά έτσι δεν διοικείς. Έτσι δεν δείχνεις ότι είσαι πρόεδρος με άντερα. 

Και ποιοι εκπροσώπησαν τις ΚΑΕ; Οι υπάλληλοι των συλλόγων. Αν εξαιρέσεις τον αδελφό του Αγγελόπουλου στις μεγάλες ΚΑΕ ήταν οι υπάλληλοι.  

 

Θέλετε να περάσω και στο άλλο ζήτημα: τη γλώσσα του σώματος και το προσώπου. Το σκηνικό που στήθηκε γύρω από τις συναντήσεις είναι αποκαλυπτικό. Πρόσωπα με σφιγμένα χαμόγελα, στάσεις σώματος που φωνάζουν αμηχανία και μια προσπάθεια να φανεί ότι υπάρχει απόλυτη σύμπνοια. Και στη μέση ένα δάχτυλο να κουνιέται. Μόνο που η πραγματικότητα διαψεύδει τις πόζες. Το να πανηγυρίζεις για την ενωτική εικόνα των δεκατριών ομάδων και ταυτόχρονα να στοχοποιείς την 14η δεν συνιστά θεσμική επιτυχία. Είναι καθαρή ομολογία διχασμού.

Η ευθεία επίθεση στον Παναθηναϊκό, με κατηγορίες περί απομόνωσης και έλλειψης διάθεσης συνεργασίας, δείχνει ακριβώς πού πονάει το σύστημα. Όταν ένας βασικός πυλώνας του πρωταθλήματος αρνείται να μπει στο κάδρο μιας προσυμφωνημένης συναίνεσης, το αφήγημα καταρρέει. Δεν γίνεται να μιλάς για κοινό καλό όταν ο ένας από τους δύο ισχυρούς πόλους στέκεται απέναντι. Εκτός αν το σχέδιο είναι ακριβώς αυτό: να στηθεί στον τοίχο ο διαφωνών, ώστε οποιαδήποτε μελλοντική ένσταση για τη διαιτησία να βαφτίζεται τοξικότητα.

Εκεί ακριβώς παίζεται όλο το παιχνίδι. Στη λέξη τοξικότητα. Βαφτίζεις τοξικό όποιον δεν υπογράφει λευκή επιταγή και καθαρίζεις. Όποιος δεν συμφωνεί με το επιτελικό κράτος του μπάσκετ. Η ΕΟΚ ζητάει από τις ομάδες να προστατέψουν τις επενδύσεις τους, αλλά την ίδια στιγμή διατηρεί τον απόλυτο έλεγχο στους μηχανισμούς. Στην ουσία λέει στις ΚΑΕ: πάρτε την ευθύνη του τρόπου ορισμού για να μην έχετε να λέτε, αλλά το μαχαίρι και το καρπούζι παραμένουν στο δικό μας συρτάρι.

Το παραμύθι ότι το μπάσκετ προχωράει ακάθεκτο δεν πείθει κανέναν που γνωρίζει τα παρασκήνια της πιάτσας. Όσο ο τρόπος ορισμού των διαιτητών αποτελεί πεδίο συναλλαγής και επικοινωνιακών ελιγμών, το πρόβλημα θα παραμένει άλυτο. Οι δεκατρείς μπορεί να άκουσαν, μπορεί να κουνούσαν καταφατικά το κεφάλι, όμως στο τέλος της ημέρας όλοι κοιτούν την πάρτη τους. Και μόλις έρθει η πρώτη κρίσιμη φάση, τα χαμόγελα των συσκέψεων θα γίνουν καπνός.