Το φυσιολογικό λάθος του διαιτητή που κρύβεται κάτω από το "χαλάκι" της ΚΕΔ...

✦ Στη Γκρίζα Ζώνη του Μπάσκετ

📯 Το μπάσκετ δεν διαιτητεύεται μεμονωμένα σε μία φάση αλλά σε εκατοντάδες μικρές αποφάσεις που τρέχουν σε κάθε κατοχή.

📯 Ακόμη και ποσοστά επιτυχίας 90–95% στα τελευταία λεπτά σημαίνουν 7 έως 10 λάθη ανά αγώνα, με πραγματικό αντίκτυπο στο αποτέλεσμα.

📯 Η διαφορετική γωνία θέασης και οι περιορισμοί της ανθρώπινης όρασης εξηγούν γιατί δύο διαιτητές μπορούν να «δουν» διαφορετικά την ίδια φάση.

📯 Το instant replay αποκαλύπτει την ατέλεια του ανθρώπινου ματιού, αλλά δεν μπορεί να μετατρέψει τη διαιτησία σε απόλυτη επιστήμη.

📯 Το πραγματικό ζητούμενο για τις λίγκες δεν είναι η εξάλειψη του λάθους, αλλά η διαφάνεια, η αξιολόγηση και η ειλικρίνεια απέναντι σε αυτό.

Κλικάρετε κι άλλες σχετικές ειδήσεις:

Οι 2 τεχνικές ποινές και η αποβολή από διεθνή ρεφ...

Διαιτητές είμαστε και λάθη κάνουμε...

Η καθοριστική φάση για την οποία διαμαρτύρεται η ΑΕΚ...

 

Το μπάσκετ είναι ίσως το πιο απαιτητικό άθλημα για να το διαιτητεύσεις, διότι πολύ απλά οι επαφές είναι πυκνες. Σε ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι μπορεί να υπάρξει μία, άντε δύο, κρίσιμες φάσεις σε 90 λεπτά που θα σηκώσουν την πόλη στον αέρα. Στο μπάσκετ, η επαφή υπάρχει σε κάθε κατοχή. Κάθε cut, κάθε σκριν, κάθε διεκδίκηση ριμπάουντ, κάθε drive. Γι’ αυτό και η συζήτηση για την «τέλεια» διαιτησία ξεκινά συχνά από λάθος αφετηρία. Η διαιτησία δεν είναι η αναζήτηση της τελειότητας, αλλά η διαχείριση της ατέλειας.

Αν το δούμε ψυχρά, μια τριάδα διαιτητών σε έναν αγώνα παίρνει περίπου 150 έως 200 αποφάσεις, σφυρίγματα και μη σφυρίγματα. Αυτό σημαίνει ότι ο διαιτητής δεν κρίνεται σε μία φάση, κρίνεται σε μια αλυσίδα μικρών κρίσεων που τρέχουν ασταμάτητα. Στα τελευταία δύο κρίσιμα λεπτά, τα L2M Reports του NBA δείχνουν ποσοστά επιτυχίας που συχνά κινούνται στο 90 έως 95%. Μπορεί το ποσοστό να είναι υψηλό αλλά το 5% στο μπάσκετ δεν είναι απλώς ένα νούμερο. Είναι 7 έως 10 λανθασμένες αποφάσεις μέσα σε έναν αγώνα. Άρα, αλλοίωση αποτελέσματος... 

Το «γιατί» είναι ανθρώπινο, όπως είπε και ο coach Ξανθόπουλος, όπως λένε και τα μέλη της ΚΕΔ σε παράγοντες και προπονητές. Δύο διαιτητές βλέπουν την ίδια φάση από διαφορετική γωνία, άρα ο εγκέφαλος λαμβάνει διαφορετική οπτική πληροφορία. Το μάτι μας λειτουργεί σε 30 έως 60 καρέ το δευτερόλεπτο, ενώ μια επαφή στα δάχτυλα μπορεί να κρατήσει λιγότερο από ένα ανοιγοκλείσιμο. Και μετά έρχεται η παγίδα του instant replay. Μας δείχνει πόσα δεν προλαβαίνουμε να δούμε.

Οι λίγκες το γνωρίζουν και πλέον δεν κρύβουν την ατέλεια. Αλήθεια η ΚΕΔ/ΕΟΚ θα κινηθεί προς την κατεύθυνση της διαφάνειας και της άμεσης αξιολόγησης; Δεν είναι κακό να κάνει κάποιος διαιτητής ένα λάθος. Κακό όμως, είναι ν' αποκρύπτεται από τα ίδια τα επίσημα όργανα και να σφυρίζουν αδιάφορα...

Αν κάποτε αφαιρέσουμε το ανθρώπινο λάθος, θα πρέπει να παίξουμε με αισθητήρες και αλγόριθμους. Αλλά το μπάσκετ είναι παιχνίδι λαθών. Ο παίκτης χάνει βολή, ο προπονητής χάνει ένα rotation, ο διαιτητής χάνει ένα φάουλ. Και ίσως η αποδοχή αυτού να είναι το τελευταίο στάδιο ωριμότητας ενός φιλάθλου.