Το μπάσκετ στην εποχή του Instant Replay System (IRS) υποτίθεται πως έχει λύσει το πρόβλημα των «γκρίζων» φάσεων στις γραμμές. Όμως, στο πρόσφατο παιχνίδι του Προμηθέα με τον Άρη, γίναμε μάρτυρες μιας στιγμής που η τεχνολογία έδειξε τη μία αλήθεια και η σφυρίχτρα της Βάσως Τσαρούχα μια άλλη.
Το Χρονικό της Φάσης: Η Εικόνα vs Η Κρίση
Σε μια οριακή διεκδίκηση στην πλάγια γραμμή, η μπάλα βγήκε εκτός αγωνιστικού χώρου. Η τηλεοπτική εικόνα και κατά συνέπεια το υλικό που εξετάστηκε στο monitor, έδειξε ξεκάθαρα πως ο τελευταίος παίκτης που ήρθε σε επαφή με τη μπάλα ήταν του Προμηθέα. Παρά το οπτικό πειστήριο, η διεθνής διαιτητής, έχοντας τον τελευταίο λόγο, επέμεινε στην αρχική κρίση της, δίνοντας τη μπάλα υπέρ του Προμηθέα.
Η «Παγίδα» του IRS: Ποιος αποφασίζει τελικά;
Εδώ προκύπτει το μεγάλο ζήτημα: Το IRS είναι ένα εργαλείο υποβοήθησης.
Ο κανονισμός ορίζει ότι ο διαιτητής πρέπει να δει «σαφή και αδιαμφισβήτητη απόδειξη» για να ανατρέψει μια απόφαση. Το λάθος εδώ εντοπίζεται στο γεγονός ότι, ενώ η εικόνα παρείχε αυτή την απόδειξη, η υποκειμενική ερμηνεία της διαιτητού υπερίσχυσε της ψηφιακής πραγματικότητας.
Μήπως τελικά, πλήττεται το κύρος του θεσμού; Μήπως αχρηστεύεται αμέσως το IRS αν η κάμερα δείχνει Α και ο διαιτητής λέει Β; Τέτοια λάθη σε κρίσιμα χρονικά σημεία δεν στοιχίζουν μόνο μια κατοχή, αλλά κλονίζουν την πνευματική συγκέντρωση της ομάδας που νιώθει αδικημένη. Και εν κατακλείδι, είναι θεμιτό να εισέρχεται τυχόν εγωισμός από πλευράς του ρεφ; Η επιμονή σε ένα λάθος, ενώ υπάρχει η δυνατότητα διόρθωσής του μέσω του βίντεο, εκθέτει τη διαιτητή σε σκληρή κριτική και δημιουργεί υποψίες για «εγωισμό της σφυρίχτρας». Ήτοι, την άρνηση να παραδεχθεί το ανθρώπινο σφάλμα παρά την απόδειξη.

0 Σχόλια
Καλώς ήρθατε στη Γκρίζα Ζώνη. Ο διάλογος για τη διαιτησία είναι ευπρόσδεκτος, αρκεί να γίνεται με επιχειρήματα και σεβασμό. Υβριστικά ή προσβλητικά σχόλια δεν θα εγκρίνονται.