Όταν το ελληνικό μπάσκετ ταπεινώνει... (τα όρια που πρέπει να τεθούν από την ΕΟΚ)

 

Υπάρχουν στιγμές στο μπάσκετ που δεν σε εξοργίζουν απλώς. Σε παγώνουν. Το σκορ 2–99 σε αγώνα νεανίδων στη Σάμο δεν είναι απλώς μια βαριά ήττα. Είναι μια εικόνα που διακωμωδεί το ίδιο το άθλημα και ακυρώνει τον λόγο ύπαρξης του αναπτυξιακού αθλητισμού.

Το ερώτημα δεν είναι ποια ομάδα ήταν καλύτερη. Αυτό το ξέρουμε. Το ερώτημα είναι αν σε τέτοια παιχνίδια πρέπει καν να μετράει το σκορ. Και η απάντηση, όσο κι αν ενοχλεί, είναι ότι μάλλον όχι. Γιατί όταν η διαφορά ξεφεύγει τόσο πολύ, το παιχνίδι παύει να είναι αγώνας και γίνεται μια δημόσια καταγραφή ανισορροπίας.

Σε ηλικίες όπου τα κορίτσια μαθαίνουν το άθλημα, τον εαυτό τους και τη θέση τους μέσα σε μια ομάδα, το 2–99 δεν προσφέρει καμία αγωνιστική γνώση. Προσφέρει μόνο ντροπή, απογοήτευση και, συχνά, εγκατάλειψη. Δεν δυναμώνει τις νικήτριες. Τις βαραίνει. Δεν “σκληραγωγεί” τις ηττημένες. Τις πληγώνει... Εδώ η ευθύνη δεν είναι των παιδιών. Είναι των ενηλίκων. Του πάγκου που δεν πάτησε φρένο. Της λογικής που πιστεύει ότι η νίκη δικαιολογεί τα πάντα. Των θεσμών που δεν έχουν προβλέψει κανόνες προστασίας για τέτοιες ακραίες καταστάσεις.

Ίσως ήρθε η ώρα να συζητηθεί σοβαρά αν σε αναπτυξιακά πρωταθλήματα χρειάζονται όρια. Αν μετά από ένα σημείο το σκορ παγώνει. Αν το παιχνίδι συνεχίζεται χωρίς πίνακα, μόνο για συμμετοχή και εμπειρία. Όχι για να γραφτεί ένα νούμερο που θα κυνηγά αυτά τα παιδιά για χρόνια.

Γιατί το μπάσκετ δεν γεννήθηκε για να ταπεινώνει. Και όταν το αφήνουμε να το κάνει, το πρόβλημα δεν είναι η Σάμος. Είναι η δική μας σιωπή.... 

Μ.Α.