ΕΣΚΑΝΑ: Διαλυμένη Ένωση, απλήρωτοι άνθρωποι...

Με μια ματιά από τους Referees
📯 Η ΕΣΚΑΝΑ λειτουργεί σε συνθήκες διάλυσης. Υπάλληλοι σε επίσχεση, διοίκηση με κενό νομιμοποίησης και αγώνες που επιχειρούνται «με κάθε κόστος».
📯 Εννέα μήνες απλήρωτοι εργαζόμενοι και χωρίς δώρο Χριστουγέννων. Το βάρος μεταφέρεται στους ανθρώπους που κράτησαν την Ένωση όρθια.
📯 Η σιωπή ΕΟΚ και σωματείων εντείνει το αδιέξοδο. Η λύση πλέον δεν είναι λογιστική. Είναι θεσμική, ηθική και επείγουσα.

 

Η εικόνα της ΕΣΚΑΝΑ δεν θυμίζει απλώς έναν οργανισμό σε κρίση. Θυμίζει έναν μηχανισμό που έχει ήδη διαλυθεί. Και μέσα σε αυτό το σκηνικό, υπάρχει μια πτυχή που πονά περισσότερο από κάθε άλλη. Οι εργαζόμενοι της Ένωσης βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας, απλήρωτοι επί εννέα μήνες, χωρίς ούτε το δώρο Χριστουγέννων. Με απλά λόγια, οι άνθρωποι που στήριξαν για χρόνια τη λειτουργία της Ένωσης πέρασαν τις γιορτές χωρίς ούτε ένα ευρώ στην τσέπη.


Κι όμως, κανείς δεν φαίνεται να συγκλονίζεται. Ούτε από την ΕΟΚ, ούτε από τα σωματεία της ΕΣΚΑΝΑ. Σιωπή, υπεκφυγές, ευχές για «καλή συνέχεια» και ελπίδα ότι κάποια στιγμή η ΓΓΑ θα επισπεύσει διαδικασίες. Μέχρι τότε, οικογένειες ζουν με δανεικά, με καθυστερημένους λογαριασμούς, με μια καθημερινότητα που μοιάζει με τιμωρία για το “λάθος” τους να αγαπούν τη δουλειά τους.


Η ανακοίνωση των εργαζομένων αποκαλύπτει μια ιστορία χρόνων. Από το 2021, όταν η ΕΟΚ σταμάτησε να καλύπτει δώρα και επιδόματα, μέχρι τους δικαστικούς αγώνες που τους δικαίωσαν. Από τις περιόδους που εργάζονταν απλήρωτοι για μήνες, μέχρι τις φάσεις που λάμβαναν μόνο τον τρέχοντα μισθό, χωρίς καμία απάντηση για τα δεδουλευμένα. Και στο τέλος, ξανά το ίδιο μοτίβο. Παύση επιχορήγησης, δεσμεύσεις λογαριασμών, αδιέξοδο.


Το πιο οδυνηρό στοιχείο είναι η ηθική διάσταση. Οι υπάλληλοι περιγράφουν ότι παρέμεναν στις θέσεις τους από σεβασμό προς τα παιδιά, τους γονείς, τους προπονητές, τα σωματεία. Εργάστηκαν με συνέπεια, ενώ το οικοδόμημα γύρω τους κατέρρεε. Και σήμερα, όχι μόνο δεν έχουν πληρωθεί, αλλά νιώθουν ότι έχουν μείνει μόνοι.


Η ΕΣΚΑΝΑ έχει χάσει τον προσανατολισμό της. Δεν είναι πια απλώς ζήτημα οικονομικών αριθμών. Είναι ζήτημα αξιοπρέπειας. Το ελάχιστο που οφείλουν όσοι διοικούν είναι να σταματήσουν να κρύβονται. Να δώσουν καθαρές απαντήσεις και λύσεις. Γιατί η ανθρώπινη φθορά πίσω από αυτή την ιστορία δεν μετριέται σε ισολογισμούς. Μετριέται σε ζωές.