Ο ...πικρός καφές των εκπαιδευτών διαιτησίας: Οι "εξαφανισμένοι" instructors και ο Στ. Κουκουλεκίδης

📌 Highlights: Ινστρακτορες στον "Αυτοματο"

• ◈ Ο ρόλος-φάντασμα: Ενώ η FIBA επενδύει στη μεθοδολογία, στην Ελλάδα η ιδιότητα του Instructor παραμένει διακοσμητική και απαξιωμένη από την ΕΟΚ.
• ◈ Νέες προσθήκες, ίδια ερωτήματα: Ο Ανδρέας Παπαδόπουλος μπαίνει στη λίστα των "εκλεκτών" (Ζαβλανός, Κορομηλάς, κ.α.), αλλά το ερώτημα παραμένει: "So what?"
• ◈ Εξετάσεις για λίγους: Η σκληρή πραγματικότητα της FIBA, η απουσία Κουκουλεκίδη και η αποτυχία Πηλοΐδη δείχνουν ότι η κορυφή δεν είναι για όλους.

---

🔍 Αναδρομή στο Παρασκήνιο (Links):

⚡ Ο Ζαβλανός ενώπιον του Βασιλακόπουλου: Τα χαμηλόφωνα λόγια... ⚡ Μπήτης & Παπαδόπουλος στις Σέρρες: Το ρεπορτάζ της πίτας ⚡ Μουζάκης, Παπαδόπουλος, Μητσόπουλος: Το ντέρμπι της ανάλυσης ⚡ Δ. Μπήτης: Όταν η τύχη δουλεύει στο τραπέζι...

Ο ρόλος του National Instructor (Εθνικού Εκπαιδευτή) αποτελεί θεωρητικά τον πιο κρίσιμο συνδετικό κρίκο ανάμεσα στη FIBA και τις εθνικές ομοσπονδίες. Είναι οι άνθρωποι που μεταλαμπαδεύουν τις σύγχρονες κατευθύνσεις της παγκόσμιας ομοσπονδίας, εστιάζοντας αποκλειστικά στην εκπαίδευση, τη μεθοδολογία και την ομοιομορφία των σφυριγμάτων. Ωστόσο, στην ελληνική πραγματικότητα, η ιδιότητα αυτή μοιάζει με «φανταχτερό τίτλο» χωρίς αντίκρισμα, μια θέση εξαφανισμένη και απόλυτα απαξιωμένη από τη διοίκηση της ΕΟΚ.

Πριν περάσουμε στην ουσία, η είδηση των ημερών θέλει τον Ανδρέα Παπαδόπουλο από την Πάτρα να είναι ο νέος ινστράκτορας στο οικοδόμημα της ελληνικής διαιτησίας. Ο Πατρινός ρέφερι πέρασε τις σχετικές εξετάσεις, με τον Ηλία Κορομηλά να μην καταφέρνει να συμμετάσχει στη διαδικασία λόγω ίωσης. Η φυσική αντίδραση του μέσου παρατηρητή; "So what?".

Και τι έγινε, αλήθεια, που προστέθηκε ακόμα ένα μέλος στη συγκεκριμένη λίστα; Πλέον, ο Παπαδόπουλος συμπεριλαμβάνεται δίπλα σε ονόματα όπως ο Ζαβλανός, ο Κορομηλάς, ο Τανατζής, ο Μητσόπουλος, ο Παπαπέτρου, ο Πουρσανίδης και ο Μπήτης. Το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: Έχει λάβει κανένας από αυτούς την έγκριση της ΕΟΚ για να ασκήσει πραγματικό εκπαιδευτικό έργο; Χρησιμοποιούνται αυτά τα βιογραφικά για την αναβάθμιση των Ελλήνων διαιτητών ή απλώς κοσμούν τα συρτάρια της ομοσπονδίας;

Άξιο λόγου είναι το γεγονός ότι ο ίδιος ο πρόεδρος της ΚΕΔ/ΕΟΚ, Στέλιος Κουκουλεκίδης, δεν προτάθηκε ποτέ από την ΕΟΚ για να λάβει μέρος στη διαδικασία πιστοποίησης. Αντιθέτως, ο Τάσος Πηλοΐδης υποβλήθηκε στις εξετάσεις, αλλά δεν κατάφερε να επιτύχει. Και εδώ πρέπει να τονιστεί ότι η διαδικασία της FIBA δεν είναι μια τυπική υπόθεση. Οι εξετάσεις είναι εξαιρετικά δύσκολες, καθώς η παγκόσμια ομοσπονδία, πέρα από τη βαθιά γνώση των κανονισμών, δίνει τεράστια έμφαση στη διδακτική ικανότητα και στη συγκεκριμένη μεθοδολογία παρουσίασης.

Επανερχόμαστε, λοιπόν, στο ερώτημα: So what? Όταν στην Ελλάδα απουσιάζει ακόμα και ο «εθνικός καθηγητής» από τα επίσημα διαιτητικά σεμινάρια, ο ινστράκτορας μας έλειπε; Η θέση είναι μόνιμη, με υποχρεωτικά "refreshing" σεμινάρια ανά 2-3 χρόνια για τη διατήρηση της πιστοποίησης. Για το διεθνές στερέωμα, ο Instructor είναι ο πυλώνας της εξέλιξης. Για την ελληνική διοίκηση, φαίνεται πως είναι απλώς ένας... καφές πικρός και τίποτα παραπάνω. Μια ιδιότητα που υπάρχει για να υπάρχει, την ώρα που η εκπαίδευση στη βάση της διαιτησίας παραμένει στον «αυτόματο».