Το παρασκήνιο των ορισμών στους τελικούς της GBL. Η παγκόσμια πρωτοτυπία με τον Κουκουλεκίδη σε ρόλο κριτή και κρινόμενου και οι "κομμένοι"...
Η σκόνη από τους τελικούς της Basket League μπορεί να αρχίζει σιγά-σιγά να πέφτει, όμως τα όσα εκτυλίχθηκαν πίσω από τις κουρτίνες και στις καρέκλες των παρατηρητών αφήνουν μια έντονη οσμή εσωστρέφειας. Για ακόμα μια χρονιά, γίναμε μάρτυρες ενός σκηνικού που δύσκολα συναντά κανείς σε προηγμένα μπασκετικά πρωταθλήματα. Μιας παγκόσμιας πρωτοτυπίας που επαναλαμβάνεται με μαθηματική ακρίβεια.
Κεντρικό πρόσωπο, ο Στέλιος Κουκουλεκίδης. Ο πρόεδρος της ΚΕΔ/ΕΟΚ επέλεξε για τον εαυτό του τον ρόλο του παρατηρητή διαιτησίας στους τέσσερις από τους πέντε τελικούς της σειράς. Η μόνη εξαίρεση καταγράφηκε στο Game 3 του ΣΕΦ, όπου τη θέση του πήρε ο Δημήτρης Μπήτης. Για την ιστορία, στο Game 4 της σειράς, ο κ. Κουκουλεκίδης «χρύσωσε το χάπι» στον Τάσο Πηλοΐδη, ορίζοντάς τον μαζί του στο ...τραπέζι των παρατηρητών. Επί της ουσίας όμως, ο διεθνής ref έμεινε στη "σκιά" του Θεσσαλονικιού.
Το αποτέλεσμα; Σε μια ολόκληρη σειρά τελικών, που κρίνει τον τίτλο του πρωταθλητή, επιστρατεύτηκαν συνολικά μόλις δύο παρατηρητές για να αξιολογήσουν το «creme de la creme» της ελληνικής διαιτησίας. Όταν θέσαμε το ερώτημα, η απάντηση ήταν απλή: Τα μέλη της ΚΕΔ πληρώνονται για τη δουλειά που κάνουν από τον ΕΣΑΚΕ ως παρατηρητές διαιτησίας. Ο Βαγγέλης Λιόλιος, προφανώς, ήταν large μόνο τα πρώτα χρόνια...
Το θεσμικό βραχυκύκλωμα
Εδώ αναδύεται το μεγάλο δομικό πρόβλημα, το οποίο ξεπερνά τα πρόσωπα και ακουμπά τη φιλοσοφία του συστήματος. Σύμφωνα με τις βασικές αρχές της αμεροληψίας, η εξουσία του ορίζειν πρέπει να είναι διακριτή από την εξουσία του ελέγχειν. Στην ελληνική πραγματικότητα, ο ίδιος άνθρωπος που επιλέγει και τοποθετεί τους διαιτητές στο παρκέ, κάθεται λίγα λεπτά μετά στο τραπέζι για να βαθμολογήσει την απόδοσή τους.
Το παράδοξο είναι προφανές: Αν ένας παρατηρητής, που τυγχάνει και επικεφαλής των ορισμών, τιμωρήσει ή βαθμολογήσει χαμηλά έναν διαιτητή για σοβαρά λάθη, ουσιαστικά στοχοποιεί τον ίδιο του τον εαυτό. Παραδέχεται, εμμέσως πλην σαφώς, ότι η δική του αρχική επιλογή ήταν λανθασμένη. Αυτός ο εγκλωβισμός ακυρώνει την έννοια της αντικειμενικής αξιολόγησης.
Στα «αζήτητα» η ιστορία του μπάσκετ
Το πιο θλιβερό κομμάτι της ιστορίας, ωστόσο, αφορά αυτούς που έμειναν εκτός κάδρου. Ο κατ' ευφημισμόν «υπερπαρατηρητής» Κώστας Ρήγας, ένα όνομα με τεράστιο ειδικό βάρος στην Ευρώπη, ο άνθρωπος που άλλαξε τη σύγχρονη διαιτησία, παρέμεινε για άλλη μια χρονιά στα αζήτητα. Είναι τουλάχιστον άκομψο να θυμούνται τον Κώστα Ρήγα μόνο όταν οι καταστάσεις γίνονται οριακές ή όταν χρειάζεται ένα «ανάχωμα» σε περιόδους κρίσης. Ή όταν είναι να βάλει τις φωνές στους διαιτητές...
Δίπλα του, στην ίδια λίστα της απαξίωσης, βρίσκεται και ο Λάζαρος Βορεάδης. Μιλάμε για τον παρατηρητή με τη μακράν μεγαλύτερη και πιο γεμάτη καριέρα στα γήπεδα, με παραστάσεις που θα έπρεπε να αποτελούν σεμινάριο για τους νεότερους.
Όταν το σύστημα επιλέγει να αυτοαπομονώνεται, να αρνείται τη συνδρομή των κορυφαίων και να συγκεντρώνει όλους τους ρόλους σε ελάχιστα χέρια, τότε το πρόβλημα δεν είναι πλέον προσωπικό. Είναι θεσμικό. Και όσο δεν αλλάζει αυτή η νοοτροπία, η καχυποψία θα συνεχίσει να επισκιάζει το άθλημα, ακόμη και μετά το τελευταίο σφύριγμα της σεζόν.
.webp)
COMMENTS