Οι νεαροί αθλητές του μπάσκετ γύρισαν την πλάτη τους στο πρόγραμμα youth referees της ΕΟΚ.
Στον κουβά έπεσε το πείραμα που θέλησε να επιβάλλει ο Βαγγέλης Λιόλιος στο ελληνικό μπάσκετ, ώστε να μειώσει τα κόστη της διαιτησίας. Νεαροί αθλητές και οι γονείς αυτών αλλά και κατ' επέκταση οι παράγοντες των συλλόγων, γύρισαν την πλάτη τους στην ΕΟΚ και δεν θέλουν να ακουν οτιδήποτε γθα youth referees...
Είναι ξεκάθαρο ότι οι νεαροί αθλητές ούτε θέλουν, ούτε μπορούν να εμπλακούν στη διαιτησία. Οι γονείς πληρώνουν αδρά για να δουν τα παιδιά τους να πρωταγωνιστούν εντός παρκέ αλλά και να τους καταβάλλεται έναν "σκασμό" λεφτά και όχι να τους βρίζουν για 3 και 60. Κάποτε ο Κώστας Ρήγας έκανε βαρύγδουπες δηλώσεις ότι οι διαιτητές χρηματοδοτούν τα πρωταθλήματα αλλά τώρα, καταλαμβάνοντας τη θέση του υπερ-παρατηρητή διαιτησίας έχει σιωπήσει. Γιατί όμως, οι παίκτες δεν γίνονται διαιτητές και κριτές;
Στο σύγχρονο μπάσκετ, η μετάβαση ενός αθλητή από το παρκέ στον πάγκο της προπονητικής αποτελεί μια γνώριμη, σχεδόν φυσική εξέλιξη. Τι συμβαίνει όμως με τη μετάβαση από παίκτης σε διαιτητή; Αν κοιτάξουμε τον παγκόσμιο μπασκετικό χάρτη, από το NBA και την EuroLeague μέχρι τις εγχώριες κατηγορίες, η παρουσία πρώην επαγγελματιών αθλητών με σφυρίχτρα στο στόμα είναι από ελάχιστη έως ανύπαρκτη. Γιατί λοιπόν οι παίκτες «αρνούνται» να αλλάξουν στρατόπεδο;
Η πρώτη και βασικότερη απάντηση κρύβεται στην ψυχολογική κουλτούρα του αθλήματος. Από τα πρώτα του βήματα, ένας μπασκετμπολίστας γαλουχείται με τη νοοτροπία του «εμείς εναντίον αυτών», όπου οι διαιτητές αποτελούν την αναγκαία, εξωτερική αρχή που συχνά βρίσκεται στο στόχαστρο της (αυστηρής) κριτικής. Το να βγάλει κανείς τη φανέλα για να φορέσει τη σφυρίχτρα σημαίνει ότι αποδέχεται έναν ρόλο απόλυτης απομόνωσης και μόνιμης δημόσιας κατακραυγής. Και μάλιστα για 500 ευρώ αν καταφέρουν εν τέλει να γίνουν αρεστοί στο σύστημα...
Παράλληλα, το οικονομικό και επαγγελματικό χάσμα λειτουργεί αποτρεπτικά. Ένας παίκτης με αξιοπρεπή καριέρα δεν έχει κανένα κίνητρο να ξεκινήσει από το μηδέν, σφυρίζοντας σε τοπικά πρωταθλήματα και μικρές εθνικές κατηγορίες για ελάχιστα χρήματα, υπομένοντας τη φθορά των χαμηλών στρωμάτων της διαιτησίας. Είναι πολύ πιο εύκολο και προσοδοφόρο να εξαργυρώσει το όνομά του ως σχολιαστής, μάνατζερ ή προπονητής.
Τέλος, υπάρχει και η γνωστική διάσταση. Το να παίζεις μπάσκετ απαιτεί ένστικτο και εστίαση στην μπάλα. Αντίθετα, η διαιτησία απαιτεί την απομόνωση της off-ball δράσης, τον έλεγχο των σκριν και των κυλίνδρων. Πρόκειται για μια εντελώς διαφορετική νοητική διεργασία. Η διαιτησία απαιτεί θυσίες που ένας ...χορτασμένος ή μη αθλητής σπάνια είναι διατεθειμένος να κάνει. Για εκείνους, το «γκρίζο» θα είναι πάντα ένα ξένο σώμα.
COMMENTS