Όλο το κρυφό σχέδιο της ΕΟΚ!!! (ο εκσυγχρονισμός που μοιάζει με συγκέντρωση εξουσίας...)

Το ερώτημα που μένει είναι απλό: αν η βάση χάνει σταδιακά κάθε αυτόνομη φωνή, ποιος θα μπορέσει να αμφισβητήσει κάτι το 2028, όταν έρθουν οι εκλογές;

Στο ελληνικό μπάσκετ κάτι αλλάζει σε βάθος, και δεν μιλάμε απλώς για ψηφιακά εργαλεία. Πίσω από τη γλώσσα του εκσυγχρονισμού που προσπαθεί να επιβάλλει, η ΕΟΚ υπό τον Βαγγέλη Λιόλιο φαίνεται να χτίζει ένα μοντέλο όπου η εξουσία συγκεντρώνεται σταθερά στην κορυφή, ενώ οι παλιοί πόλοι αντιβάρου όπως οι τοπικές ενώσεις, οι τοπικές ΚΕΔ και οι σύνδεσμοι, χάνουν σιγά σιγά το περιεχόμενό τους.

Η αφορμή είναι η ψηφιοποίηση. Ηλεκτρονικά φύλλα αγώνα, ενιαία πλατφόρμα εξυπηρέτησης, κεντρικοποιημένη διαχείριση δεδομένων και ένα website που θα φιλοξενεί όλες τις ενώσεις. Στα χαρτιά, μοιάζει με απλή τεχνική αναβάθμιση. Στην πράξη, όμως, δίνει στη διοίκηση άμεση πρόσβαση σε όλα. Ομιλούμε για αγώνες, μητρώα, κυρώσεις, ενώ καταργεί τα παλιά κανάλια επικοινωνίας. Κάθε αίτημα από τη βάση περνάει πια υποχρεωτικά μέσα από ένα φίλτρο που ελέγχει η κεντρική διοίκηση.

Το αποτέλεσμα το βλέπουμε, ήδη, σε ενώσεις όπως η ΕΣΚΑ και η ΕΣΚΑΝΑ. Όταν οι βασικές τους αρμοδιότητες και συγκεκριμένα το πρόγραμμα αγώνων και η διεκπεραίωση αιτημάτων, μεταφέρονται στην κεντρική πλατφόρμα, τι απομένει στην τοπική διοίκηση; Σε συνδυασμό με τον περιορισμό των πόρων, οι ενώσεις καταλήγουν διακοσμητικές, και οι εκλεγμένοι τους παράγοντες βρίσκονται μπροστά σε ένα αδιέξοδο που δεν το επέλεξαν οι ίδιοι.

Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται στη διαιτησία. Η Κεντρική Επιτροπή Διαιτησίας αναλαμβάνει πλήρως την πειθαρχική διαδικασία, παρακάμπτοντας τις τοπικές επιτροπές. Έτσι δημιουργείται μια σχέση αυστηρής εξάρτησης, χωρίς κανένα ενδιάμεσο αντίβαρο να μπορεί να αμφισβητήσει μια απόφαση.

Δεν προκαλεί εντύπωση, λοιπόν, ότι στελέχη τοπικών ενώσεων επιλέγουν να παραιτηθούν όταν διαπιστώνουν πως δεν έχουν πια κανένα ουσιαστικό περιθώριο απόφασης. Κάθε τέτοια αποχώρηση, όμως, διευκολύνει ακριβώς αυτό που φαίνεται να είναι ο στόχος: την ενοποίηση του μηχανισμού σε πανελλαδικό επίπεδο, με πρόσωπα ευθυγραμμισμένα με την κεντρική διοίκηση να παίρνουν τη θέση όσων αποχωρούν.

Το ερώτημα που μένει είναι απλό: αν η βάση χάνει σταδιακά κάθε αυτόνομη φωνή, ποιος θα μπορέσει να αμφισβητήσει κάτι το 2028, όταν έρθει η ώρα των εκλογών;