Όταν ξεφτιλίζεται θεσμικός παράγοντας στα μάτια του προϊσταμένου του (η ιστορία που ακολουθεί είναι φανταστική και ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα της διαιτησίας…)

Ο παράγοντας της διαιτησίας στην Ελλάδα είναι κάτι σαν τον Πάπα, έχει το αλάθητο. Μια λάθος απόφαση φαντάζει σωστή, έχοντας τη θεσμική εξουσία και την εμπιστοσύνη των προϊσταμένων του. Τι γίνεται όμως αν ο παράγοντας «πέφτει» στα μάτια του φυσικού του προϊσταμένου από τη λανθασμένη συμβουλή που του έδωσε; Χρησιμοποιεί την απαξίωση…
Ένας μέλος της ΚΕΔ ή της ΕΟΚ ή του τοπικού συνδέσμου και της τοπικής κεντρικής επιτροπής έχει το αλάθητο του Πάπα. Πολύ περισσότερο όταν τυγχάνει της εμπιστοσύνης του προέδρου της ΕΟΚ, που είναι και ο φυσικός του προϊστάμενος. Σ’ αυτόν λογοδοτεί για τις ενέργειες, τις αποφάσεις και τις συμβουλές. Αν λοιπόν, ο παράγοντας τυγχάνει και της εκτίμησης του προέδρου, τότε μπορεί να του μεταφέρει αληθή αλλά και αναληθή στοιχεία προκειμένου να πετύχει το στόχο του. Να πει, δηλαδή, στον πρόεδρο ότι ο τάδε διαιτητής μας βοήθησε σ’ ένα θέμα για να τον φτιάξει και να του δώσει παιχνίδια αλλά και να τον καταρρακώσει, να τον δυσφημίσει. «Πρόεδρε, αυτός είναι κολλητός του Ρήγα…» θα μπορούσε να ήταν η ατάκα και έτσι, ο διαιτητής πάει για βρούβες… Η τιμωρία του είναι δεδομένη λόγω της διάστασης απόψεων (sic) των δύο πλευρών. Κατά 99% ο παράγοντας διαιτησίας βγαίνει κερδισμένος, διότι ο διαιτητής, ο κομισάριος ή γενικά ο θιγόμενος δεν έχει τη δυνατότητα να μιλήσει με τον πρόεδρο, να του εξηγήσει ότι τα στοιχεία που του μεταφέρθηκαν είναι λάθος και η κίνηση έγινε για λόγους συμφέροντος.
Τι γίνεται όμως, στην περίπτωση που – σπάσει ο διάολος το ποδάρι του - ο θιγόμενος μιλήσει με τον πρόεδρο και του εξηγήσει ότι η απόφαση που πάει να παρθεί είναι λανθασμένη; Πρώτα απ’ όλα ο παράγοντας «πέφτει στα μάτια» του προέδρου, τον οποίο πήγε να εκθέσει. Αμέσως μετά τηλεφωνεί σε δημοσιογράφο, κατά προτίμηση που έχει site και δεν …λατρεύει το θιγόμενο αδιαφορώντας βέβαια αν  ο φυσικός του προϊστάμενος δεν θέλει να τον …ξέρει λόγω της ανεντιμότητας που τον διακρίνει, ώστε να τον απαξιώσει: «Έλα μωρέ, τώρα ποιος είναι αυτός (διαιτητής ή παράγοντας); Που έχει σφυρίξει; Ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας του δεν τον ξέρει ως διαιτητή; Ούτε καν διεθνής δεν είναι…»
Δηλαδή, αν καταλάβατε καλά δικαιώματα σ’ αυτή την κωλοδιαιτησία έχουν μόνο όσοι έχουν σφυρίξει ένα παγκόσμιο ή ένα πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Οι άλλοι διαιτητές δεν υπάρχουν… Αυτοί που βγάζουν τα ματσάκια της τοπικής κατηγορίας, αυτοί που λαμβάνουν ελάχιστα χρήματα και έχουν να τα πάρουν μήνες, αυτοί που ταξιδεύουν χωρίς καμπίνα, χωρίς τις ανέσεις ενός πολυτελούς ξενοδοχείου, αυτοί που μπαίνουν στο γήπεδο σε πρωτόγονες συνθήκες, δεν είναι διαιτητές. Δεν έχουν τα δικαιώματα μ’ αυτόν που σφυρίζει ευρωπαϊκό ματς. Ή όπως αναρωτήθηκε ο Βορεάδης σε συνέντευξη στο All Star Basket «τα μέλη της ΟΔΚΕ δεν είναι διεθνείς, πως είναι δυνατό να λειτουργήσει η ομοσπονδία;» Δυστυχώς, φθάνει κάποια στιγμή που ο παράγοντας ξεφτιλίζεται στα μάτια του προϊσταμένου του όταν εξυπηρετεί ιδία συμφέροντα, όταν έχει χωρίσει τους διαιτητές, τους κομισάριους, τους παρατηρητές σε «παιδιά και αποπαίδια». Και η ξεφτίλα θα τον ακολουθεί για πάντα…
ΥΓ. Η ιστορία που ακολουθεί είναι φανταστική και ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα της διαιτησίας…