Flopping: Το φάουλ που όλοι οι διαιτητές βλέπουν και κανείς δεν το σφυρίζει!!! (ποιοι είναι λόγοι)

 

Το flopping αποτελεί, αναντίρρητα, μία από τις πιο αμφιλεγόμενες πτυχές της σύγχρονης διαιτησίας στο μπάσκετ. Παρ' ότι ο κανονισμός είναι σαφής και ξεκάθαρος στη θεωρία, η εφαρμογή του στο παρκέ παραμένει εξαιρετικά περιορισμένη. Το φαινόμενο δεν αφορά μεμονωμένες περιπτώσεις, αλλά μια συστηματική πρακτική που επηρεάζει τη ροή, τη ισονομία και εν τέλει, την αξιοπιστία του παιχνιδιού.

Σύμφωνα με τους κανονισμούς της FIBA, η προσποίηση επαφής ή η υπερβολική αντίδραση σαν να σε ...άγγιξε ηλεκτρικό ρεύμα με σκοπό την παραπλάνηση των διαιτητών, συνιστά αντικανονική συμπεριφορά και τιμωρείται με τεχνική ποινή. Το πρόβλημα ξεκινά από το γεγονός ότι το flopping δεν ορίζεται βάσει αντικειμενικών κριτηρίων, αλλά βάσει πρόθεσης. Ο διαιτητής καλείται να αποφασίσει, σε κλάσματα δευτερολέπτου, αν ένας παίκτης έπεσε επειδή υπήρξε, πράγματι, έντονη επαφή ή επειδή ήθελε να εκβιάσει το σφύριγμα. Αυτή η διάκριση είναι εξαιρετικά λεπτή, ειδικά σε ένα άθλημα επαφής όπως το μπάσκετ.

Στην πράξη, οι διαιτητές στην Ευρώπη και ιδιαίτερα στην Ελλάδα αποφεύγουν να σφυρίζουν flopping. Όχι επειδή δεν το αναγνωρίζουν, αλλά επειδή ξέρουν ότι πρόκειται για μία από τις πιο «επικίνδυνες» αποφάσεις διαχείρισης αγώνα. Μια τεχνική ποινή για flopping μπορεί ν' αλλάξει ισορροπίες σε έναν αγώνα, να φορτίσει ψυχολογικά τον αγώνα και εν κατακλείδι, προκαλεί άμεση αντίδραση από πάγκους και εξέδρες. Σε αντίθεση με ένα απλό φάουλ, το λάθος στο flopping δεν συγχωρείται εύκολα ούτε από τους συμμετέχοντες ούτε από τους παρατηρητές διαιτησίας.

Εδώ εντοπίζεται και η βασική διαφορά με το NBA. Το αμερικανικό πρωτάθλημα, αναγνωρίζοντας τη δυσκολία, επέλεξε έναν διαφορετικό δρόμο. Αποσύνδεσε το flopping από την αντιαθλητική συμπεριφορά και το ενέταξε σε μια ηπιότερη τεχνική ποινή, χωρίς απώλεια κατοχής. Παράλληλα, εισήγαγε μηχανισμούς εκ των υστέρων ελέγχου, με πρόστιμα και αναδρομικές κυρώσεις. Έτσι, η ευθύνη δεν βαραίνει αποκλειστικά τον διαιτητή της στιγμής, αλλά το σύστημα συνολικά.

Στην Ευρώπη, τέτοιος μηχανισμός απουσιάζει. Το Instant Replay δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για αξιολόγηση flopping, ενώ δεν υπάρχει σταθερή πρακτική μεταγενέστερης τιμωρίας. Ως εκ τούτου, ο διαιτητής μένει μόνος, χωρίς θεσμικό δίχτυ ασφαλείας και το φυσικό αποτέλεσμα είναι να διατηρείται ένα άτυπο καθεστώς ανοχής. Το flopping υπάρχει, επαναλαμβάνεται και συχνά επιβραβεύεται. Όχι επειδή το επιτρέπει ο κανονισμός, αλλά επειδή το σύστημα δεν προστατεύει εκείνον που θα τον εφαρμόσει...