Σύμβουλος ΕΟΚ και παρατηρητής ταυτόχρονα: Το ηθικό ασυμβίβαστο που δεν μπορεί να αγνοηθεί

Μπορεί έμμισθος σύμβουλος της ΕΟΚ να ορίζεται παρατηρητής στο επαγγελματικό πρωτάθλημα; Οι Γκρίζοι Λύκοι αναλύουν το δομικό ηθικό ασυμβίβαστο.

 

Υπάρχει μια αρχή που ο κοινός νους κατανοεί άμεσα, ακόμα κι αν τη διατυπώνουν δύσκολα οι κανονισμοί: δεν μπορείς να κρίνεις αυτό που έχεις συμφέρον να κρίνεις με συγκεκριμένο τρόπο. Στον ελληνικό μπάσκετ, και ειδικότερα στη διαιτησία, αυτή η αρχή παραβιάζεται συστηματικά και το χειρότερο: σιωπηλά. Οι Γκρίζοι Λύκοι επιστρέφουν σε ένα ζήτημα που δεν παλιώνει, επειδή δεν έχει λυθεί.

Η θέση μας: ή παπάς ή ζευγάς

Η διαχρονική θέση μας είναι απλή και αδιαπραγμάτευτη: κάθε πρόσωπο που συμμετέχει στη λήψη αποφάσεων εντός της Κεντρικής Επιτροπής Διαιτησίας της ΕΟΚ, είτε ως μέλος, είτε ως έμμισθος σύμβουλος δεν μπορεί ταυτόχρονα να ορίζεται ως παρατηρητής διαιτησίας σε αγώνες του επαγγελματικού πρωταθλήματος. Την έχουμε αναφέρει και επί Βασιλακόπουλου, την διατυπώσαμε και επί Νίκου Πιτσίλκα. Επί ματαίω...

Η συγκέντρωση αυτών των δύο ρόλων σε ένα και το αυτό πρόσωπο δεν είναι απλώς ένα ατόπημα, αλλά δομικά μη ηθική. Ο παρατηρητής αξιολογεί τον διαιτητή. Ο σύμβουλος της ΚΕΔ είναι ο ίδιος μέρος του συστήματος που αξιολογεί και προάγει αυτούς τους διαιτητές. Όταν ο ίδιος άνθρωπος φορά και τα δύο καπέλα, η αντικειμενικότητα ως έννοια παύει να υφίσταται.

 

Είναι δυνατό υπάλληλος ή σύμβουλος της ΕΟΚ να ορίζεται παρατηρητής διαιτησίας στο επαγγελματικό πρωτάθλημα έναντι αμοιβής; Η απάντηση είναι όχι και δεν χρειάζεται νομικός να το πει αυτό.

Το ερώτημα που θέτουμε δεν είναι αόριστο. Αφορά συγκεκριμένη, καταγεγραμμένη πρακτική: πρόσωπο που λαμβάνει αμοιβή από την ΕΟΚ ως σύμβουλος διαιτησίας, εν προκειμένω ο Ηλίας Κορομηλάς και παλαιοτερα ο Νίκος Πιτσίλκας, δηλαδή σε έναν ρόλο ο οποίος εξορισμού εντάσσεται στη διοικητική δομή της ομοσπονδίας,  ορίζεται παράλληλα σε θέση παρατηρητή σε αγώνες επαγγελματικού ενδιαφέροντος, λαμβάνοντας και δεύτερη αμοιβή.

Και αν αυτό δεν αρκεί από μόνο του, έρχεται να προστεθεί και η δημόσια καταγγελία της ΚΑΕ Αμαρουσίου, η οποία έθεσε ευθέως ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων σε βάρος του ιδίου του προέδρου της ομοσπονδίας, του Βαγγέλη Λιόλιου. Δεν μιλάμε πλέον μόνο για υποτιθέμενα θεσμικά κενά αλλά για καταγγελίες ΚΑΕ εναντίον ατόμων σε θέσεις εξουσίας.

Γιατί το θέμα είναι ηθικό και όχι μόνο διαδικαστικό;

Θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι δεν παραβιάζεται κανένας τυπικός κανονισμός. Ίσως να έχει δίκιο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει πρόβλημα,  σημαίνει ότι ο κανονισμός δεν έχει κλείσει ακόμα αυτή την πόρτα. Η ηθική, όμως, δεν περιμένει τον κανονισμό.

Η αθλητική νομιμότητα δεν στηρίζεται μόνο σε αυτό που ρητά απαγορεύεται, αλλά και σε αυτό που είναι προφανώς αθέμιτο. Ένας παρατηρητής που συνδέεται θεσμικά και οικονομικά με την ΕΟΚ, δεν μπορεί να εγγυηθεί την ανεξαρτησία της κρίσης του. Αυτό δεν είναι κατηγορία για κακή πρόθεση. Είναι διαπίστωση δομικής αδυναμίας.