Τι γύρευε από την Τετάρτη ο Η. Κορομηλάς στη Ρίγα με την ΕΟΚ; (ιδού η απορία)

Η εμφάνιση του Ηλία Κορομηλά στη Λετονία μαζί με την ηγεσία της ΕΟΚ και το παρασκήνιο πίσω από το ταξίδι στα προκριματικά.

 

Ταξίδεψε η Εθνική ομάδα στη Λετονία για να παίξει το κρίσιμο ματς με την Ουκρανία για τα προκριματικά του MundoBasket 2027. Μαζί με την ομάδα πήγε και το επίσημο κράτος του μπάσκετ. Πρώτος και καλύτερος ο πρόεδρος της ΕΟΚ, ο Βαγγέλης Λιόλιος, που δεν χάνει τέτοια ραντεβού. Δίπλα του και ο γενικός διευθυντής της ομοσπονδίας, ο Ντίνος Σβερκούνος και εν δυνάμει πρόεδρος της Ομοσπονδίας όπως λένε γνωρίζοντες τον χώρο. Θεσμικοί παράγοντες, σοβαροί άνθρωποι, πήγαν να δουν το παιχνίδι, να εκπροσωπήσουν τον οργανισμό, να κάνουν το PR με τους ΦΙΜΠΑίους. Μέχρι εδώ όλα καλά και όλα αναμενόμενα.

Εκεί όμως που αρχίζει να μπερδεύεται το πράγμα είναι όταν οι αυτόπτες μάρτυρες βλέπουν στα ίδια μέρη και άλλο ένα πρόσωπο. Όχι παίκτη, ούτε προπονητή. Είδαν στη Ρίγα τον υπεύθυνο διαιτησίας της ΕΟΚ, τον Ηλία Κορομηλά. Και μου μετέφεραν την πληροφορία ότι βρίσκεται εκεί από την περασμένη Τετάρτη. Και γεννάται το απλό, το λαϊκό, το απόλυτα λογικό ερώτημα: τι γύρευε ο σύμβουλος διαιτησίας;

Σε παρακαλώ τώρα. Μιλάμε για διεθνή αγώνα της FIBA. Οι διαιτητές ορίζονται από τα κεντρικά γραφεία στη Γενεύη, οι παρατηρητές το ίδιο, η διοργάνωση τρέχει με δικούς της ανθρώπους. Ο σύμβουλος της ελληνικής διαιτησίας τι ακριβώς δουλειά είχε να βρίσκεται στη Ρίγα; Και γιατί δεν πήγε ο Στέλιος Κουκουλεκίδης; Ή ο Κώστας Ρήγας που όπως μαθαίνω από συνεργάτες του έχει λάβει αποστάσεις; Πήγε ως απλός φίλαθλος να στηρίξει τη γαλανόλευκη πληρώνοντας από την τσέπη του το εισιτήριο ή μήπως η παρουσία του κουβαλάει άλλο βάρος, πιο παρασκηνιακό;

Στο ελληνικό μπάσκετ τίποτα δεν γίνεται στην τύχη. Κανένας δεν ταξιδεύει τόσα χιλιόμετρα για να πιει καφέ στην πλατεία της Ρίγας. Όταν η ηγεσία της ομοσπονδίας συνοδεύεται από τον άνθρωπο που κρατάει τα κλειδιά των ορισμών, τα βλέμματα όλων πέφτουν αναπόφευκτα πάνω του. Κάποιοι θα πουν ότι έγιναν επαφές για τις θεσμικές ισορροπίες της FIBA και τις μελλοντικές διεθνείς αξιολογήσεις των δικών μας ρέφερι. Άλλοι πάλι βλέπουν ένα μαγειρείο... Απ' όποια γωνία το βλέπεις.

Το θέμα δεν είναι αν έχει δικαίωμα να ταξιδεύει ένας παράγοντας της ΕΟΚ που ασχολείται με τη διαιτησία. Δικαίωμα έχει ο καθένας να πάει όπου θέλει. Το ζήτημα είναι η σημειολογία. Όταν η ελληνική διαιτησία βρίσκεται μονίμως στο στόχαστρο για αποφάσεις, λάθη και υπόγειες κόντρες, τέτοιες εμφανίσεις στο εξωτερικό γεννούν ψιθύρους. 

Επαναλαμβάνουμε: Πρόκειται για ένα ταξίδι αναψυχής, μια αποστολή δημοσίων σχέσεων ή ένα ακόμα κομμάτι στο παζλ που στήνει το παρασκήνιο της διαιτησίας;